نوید خانجانی

صدای مرگ

2011-12-31T14:46:00.000-08:00

تمام چیزهایی که بر دلت سنگینی می کند،
حرف ها گفته شود یا گفته نشود فرقی می کند؟
گفتنش آنهایی که کشته شده اند را زنده نمی کند؛

مرگشان آنقدر گوش خراش بود،
که شنیدنش برای یک عمر کرو لال شدن کفایت کرد

ضیاء نبوی، ژنرال محرومین از تحصیل زادروزت مبارک

2011-12-20T18:25:00.000-08:00

شب یلدا!
پس از مدتها که در وبلاگم مطلبی ننوشته ام، امروز و بهتر است بگویم امشب، یعنی شب یلدا دلم اجازه نداد که ننویسم.
شب یلدا دیگر برای من و بسیاری از دوستانم یادآور طولانی ترین شب سال نیست، شب یلدا دیگر یادآور یکی از طولانی ترین حبس های دانشجویی است، شب یلدا دیگر یادآور شجاعت ژنرال محرومین از تحصیل، ضیاء نبوی است.

وطنم سالیان درازیست که شب است آن هم از جنس یلدا،
ژنرال تا بحال فکر کردی این ستاره ها بر سینه ات چیست؟ این ستاره ها تمام نشان از شبی طولانی در وطن است.
ژنرال تو به جنگ با شب رفتی، آره ضیاء تو به نبرد با شب رفتی، به نبرد با شب وطن،
برای زدودن ستاره ها از شب تاریک دانشگاه های وطن رفته بودی، آنقدر صدای گامهایت محکم بود که شب پرستان از ترس آنکه صدای گامهایت سکوت شب را در هم شکند پایت را درزنجیر کردند و به بند انداختنت.

ژنرال ولی دیوارهای زندان خواه در ایذه باشد یا کارون اهواز نمی تواند صدای گامهایت را خفه کند،
صدای گامهایت امروز از جنوب وطن به سرتاسر وطن رسیده است.
شب یلدا دیگر برای شب صفتان شب تلخی است چون تو در این شب متولد شدی،
متولد شدی، تا با هر روزی که از عمرت می گذرد عمر شب نیز کمتر شود.

در پایان به رسم شب یلدا این بیت از حضرت حافظ را به تو تقدیم می کنم؛
«صحبت حکام، ظلمت شب یلدا است
نور ز خورشید خواه بو که برآید»

ژنرال تا پایان شب و رسیدن روز در کنارت خواهیم ماند
زادروزت مبارک
به امید آزادیت

عدم بلوغ جنبش های اجتماعی در ایران و زنده رودی که در قلب ایران جان می سپارد

2011-08-13T10:17:00.000-07:00

برای شروع این نوشته هیچ شروعی بهتر از این نیست که اعلام کنم ایران از نظر شاخص‌های پایداری محیط زیست در میان 146 کشور جهان رتبه ی 132 را به‌ دست آورده است.

شاید از نظر بسیاری از فعالان اجتماعی، مسئله ی محیط زیست در مقایسه با بحران های اجتماعی حال حاضر در ایران خیلی قابل توجه نباشد، ولی خطابم به تمامی فعالین این است که عدم توجه به مشکلات حاد در حیطه ی محیط زیست در ایران نشان از عدم بلوغ جنبش های اجتماعی حال حاضر در ایران است.

در حال حاضر تفکری را شاهد هستیم که می گوید «وقتی نان بر سر سفره ها وجود ندارد چه اهمیتی دارد که رودخانه یا دریاچه ای خشک شود و یا جنگلی نابود گردد»

در اینجا می خواهم یک مرور تاریخی بر این جنبش یعنی جنبش محیط زیست گرایی داشته باشم، برای نمونه می توان اشاره ای داشت به شاه ادوارد چهارم که دچار بیماری تنفسی شد و آنگاه که دریافت عامل بیماریش دود بوده‌ است سوزاندن زغال سنگ را در ۱۷۲۷ میلادی ممنوع داشت. و اگر بخواهیم پیش تر بیاییم می توان به دهه شصت میلادی اشاره کرد که از آن به عنوان دوره ی بیداری و آگاهی در زمینه محیط زیست اشاره می شود، در این دهه در غرب شاهد شکل گیری سازمان های غیردولتی و جنبش های مردمی هستیم که تلنگر از بین رفتن محیط زیست را در دنیا زده و در این دهه استقبال مردم و سازمان ها از این جنبش به شکلی است که به سرعت جایگاه ویژه ی خود را پیدا می کند و امروز شاهد آن هستیم که بعضی از این گروه ها و احزاب تحت عنوان صلح سبز از قدرتمندترین گروه های اجتماعی و سیاسی محسوب می شوند.

دلیل تمام این گفته هایم برای این بود که با در نظر گرفتن میزان اهمیت این جریان در غرب و در مقایسه با ایران با فاصله ی زمانی نیم قرن به مقایسه بنشینید و جنبش های اجتماعی نیم قرن گذشته در غرب را با جنبش های اجتماعی در زمان کنونی ایران به مقایسه بگذارید. حال به بحث اصلی یعنی خشک شدن زاینده رود در اصفهان باز می گردیم، بد نیست به شکل خلاصه قسمتی از عواقب این جریان را مرور کنیم.

مرگ صدها تن ماهی بر اثر خشک شدن زاینده رود (محیط زیست تهران)
شیوع بیماری هایی چون اسهال خونی، کم خونی، بیماری های گوارشی و پوستی برای مناطق ساحلی زاینده رود ( براساس اعلام کارشناسان خانه بهداشت)
نابودی بخش بزرگی از کشاورزی منطقه
آسیب های غیرقابل جبران به میراث فرهنگی و پل های تاریخی واقع بر رودخانه به علت نوع ساخت و ساز آن
خشک شدن زاینده رود، ۴۲۰ هزار درخت را نابود کرد

این تنها بخشی از عواقب خشک شدن رودخانه ی زاینده رود است، حال با توجه به شرایط پیش آمده که برآمده از سیاست های غلط و به دور از دانش بخشی از مدیران در سازمانها و وزارتخانه های مربوطه است؛ بایستی از سازمان حفاظت محیط زیست خواست تا به پشتوانه ی اصل پنجاهم قانون اساسی سریع تر از اقدامات وزارت خانه ها و سازمان های مربوطه جلوگیری نمایند.

در صورت عدم رسیدگی به شکایات و پیگیری ها باید منتظر ماند و دید مردم واکنششان در برابر این فاجعه ی تاریخی چه می باشد و این تخریب و فجایع ها به کجا ختم خواهد شد و البته مطمئن باشید این خطر زیست محیطی تنها برای زاینده رود و شهر اصفهان نبوده و نیست و سیاست های غلط و عدم توجه به محیط زیست آثار مخرب بسیاری در گوشه و کنار این مرز و بوم و در شهر های مختلف داشته و خواهد داشد.

فیس بوک : ما خواستار جریان همیشگی آب در زاینده رود هستیم

شانزدهم مردادماه، روز ترور فریدون فرخزاد و روز تولدم

2011-08-07T15:28:00.000-07:00

فریدون فرخزاد:«...فرهنگ همیشه قالب میشه بر زور بر ستم و قلدری ، فرهنگ ایران هزاران سال قالب شده، بر چنگیز مغول قالب شده اینها کی هستند که فرهنگ ایران بر اینها قالب نشه...»

درود بر مردی که حنجره و عشقش برای ایران و مردمش بود،
حنجره ای که جز آزادی و رهایی هیچ نخواست
مردی که به خیال دشمنان میهن، با نواختن چاقو بر پیکرش خاموش خواهد شد
بی خبر از آنکه مرگ این مرد، آغازی بی پایان بود

پس از سال ها وقتی به روز تولدم یعنی شانزدهم مرداد نگاه می اندازم بار سنگین آرزوهای مردی که چیزی جز دموکراسی، سکولاریسم، آزادی و برابری برای میهن و مردمش نخواست را احساس می کنم.

فریدون فرخزاد شاعر، برنامه پرداز، خواننده، بازیگر و فعال سیاسی معترض به نظام حاکم در ایران بود که در تاریخ شانزدهم مرداد در بن آلمان ترور شد.

فریدون فرخزاد در پانزدهم مهرماه ۱۳۱۷ در چهارراه گمرک تهران متولد شد، مدتی در دبستان رازی و بعد دردبیرستان دارالفنون درس خواند و سپس به آلمان رفت، درمونیخ؛ وین و برلین حقوق سیاسی خواند، تز خود را دربارهٔ تأثیر عقاید مارکس بر کلیسا و حکومت آلمان شرقی نوشت و با درجه دکترا(PhD) از دانشگاه مونیخ فارغ التحصیل شد.

فریدون فرخزاد، برادر فروغ فرخزاد شاعر معاصر ایران بود.

فاجعه از آنجا آغاز شد که من و تو اعتراض را با بازی اشتباه گرفتیم

2011-08-04T07:50:00.000-07:00

امروز در حال مرور حوادث چند سال اخیر و به خصوص اتفاقات پس از انتخابات ریاست جمهوری سال88 بودم

نگاهی انداختم،
به سرکوب اقلیت های مذهبی، همچون بهاییان، نوکیشان مسیحی، دراویش و ...
به سرکوب اقلیت های قومی، همچون کردها، ترک ها، بلوچ ها و ...
به سرکوب فعالین حقوق بشر، گروه هایی همچون کمیته گزارشگران حقوق بشر، مجموعه فعالان حقوق بشر و ...
به سرکوب فعالین دانشجویی، گروه هایی همچون دفتر تحکیم وحدت، ادوار و فعالین مستقل دانشجویی
به سرکوب زنان برابری خواه، گروه هایی همچون کمپین یک میلیون امضاء
به سرکوب اصلاح طلبان
به ...

اگر بخواهم ادامه دهم، چندین صفحه می توان از این سرکوب ها نوشت. ولی بحث من فعلا چیز دیگری است؛
سوال من این است که چرا اقدامات حق طلبانه در ایران به اینجا رسید و چطور این چنین ساده همه چیز در هم شکست،

به عقیده من فعالین ما جایگاهی که در آن قرار گرفته بودند را درک نکرده بودند،
و شور و شوق در فعالیت ها بر تامل دقیق غلبه کرده بود،
و یک جمله از کلاوزویتس شاید کمی این بحث را باز کند، کلاوزویتس:«... شورشگری به اندازه ی جنگ یک هنر است... و تابع قوانین معینی است که نادیده گرفتن شان فاجعه زاست...»

اقدامات سال های اخیر تمامی فعالین ما یک شورشگری بود، یک شورشگری بر علیه قوانین تبعیض آمیز در کشور، اما به اعتقاد من ما زمانی ساز به دست گرفته و به صحنه رفتیم که این هنر را نداشتیم، زمانی ساز در دست گرفتیم و شروع به نواختن کردیم که هنوز با «الفبای» موسیقی آشنا نبودیم و این را درک نکرده بودیم که این نت ها که نواخته می شود تابع قوانین معینی است و اگر نادیده گرفته شود صدایی ناهنجار به وجود خواهد آورد که اولین و بیشترین آسیب این صدای ناهنجار به گوش های نوازنده است.

و کلاوزویتس در ادامه نظریات خود در جایی می گوید: «نخست، هرگز شورشگری را به بازی نگیرید، شورشگری چیزی جز محاسبه بسیار بسیار مهم در برابر نیروهایی نیست که از همه گونه برتری از نظر سازماندهی، انضباط، و اقتدار برخوردارند... اگر برتری قاطعی بر آنها پیدا نکنید، شکست و ویرانی قطعی است.»

و این قسمت از صحبت های کلاوزویتس بیش از هر قسمت دیگر به دلم می نشیند؛
می خواهم خیلی کوتاه برای نمونه، فعالیت های محرومین از تحصیل را برایتان بازگو نمایم که البته خودم هم قسمتی از این جریان بودم؛

روزی پیش از انتخابات ریاست جمهوری سال هشتاد و هشت عده ای از فعالین محروم از تحصیل دور یکدیگر جمع شده بودیم، در این جمع از شورای مرکزی دفتر تحکیم وحدت، مشارکت، شورای دفاع از تحصیل، فعالین حق تحصیل بهائی، ادوار تحکیم وحدت وحدت حضور داشتند.
خیلی خلاصه از این جمع برایتان می گویم و بعد خودتان میزان همبستگی و انضباط و اقتدار را در یک بخش کوچک از فعالیت های اعتراضی که مربوط به محرومین از تحصیل بود، مورد قضاوت قرار دهید.

جمع آغاز می شود، من صحبتی از وضعیت محرومیت از تحصیل بهائی و غیرمسلمانان می کنم و می گویم:«اینک، که پس از سی سال بحث محرومیت از تحصیل به اسلامیون رسیده است ما را هم دیده اند و چه تضمینی هست که اگر فردا روزی مشکل محرومیت آنها حل شود، ما را دوباره فراموش نکنند»

و پس از آن بحثی بین من و یکی از بچه های مشارکت صورت می پذیرد و او می گویند:«ما اصلا نباید صحبتی کنیم» و همچون جزامی ها بنده و دوستانم را در جمع نشان می دهند و اعلام می کند«بحث ما فعلا باید بر سر انتخابات باشد.»

که البته در این زمان با واکنش تند تعدادی از اعضای شورای دفاع از حق تحصیل روبرو می شود و در این حین یکی از اعضای شورای مرکزی دفتر تحکیم وحدت به بحث وارد می شود و می گوید:«ما اگر محروم می شویم به خاطر دفاع از شما است و شما اشتباه حرف می زنید و اعلام می دارد که نهایتا ما دوباره به دانشگاه وارد می شویم و بعد از شما دفاع خواهیم کرد.»

و من به او می گویم:« فقط برای نمونه، یک بیانیه از دفتر تحکیم وحدت نشان دهید که شما در آن اسمی از بهائیان و غیرمسلمانان و محرومیت از تحصیل آنان آورده باشید؛ در صورتی که آخرین بیانیه ما در دفاع از تحکیم وحدت بوده است.»

و در انتها احمد زیدآبادی مهمان افتخاری این جمع که بنده احترام زیادی برای ایشان قائل هستم وارد بحث می شود و به دفاع از محرومین از تحصیل غیر مسلمان می پردازد و به جمع اعلام می کند که همینقدر که ما غیرمسلمانان و بهائیان در جمع های اینگونه شرکت کرده ایم یک تابوشکنی است و آنها باید از حضور ما در این جمع ها استقبال نمایند.

حال با توجه به توضیحاتی که دادم این جمع را برای خود تحلیل کنید و این جمع را مشت نمونه ی خروار در این کشور بدانید، و میزان انضباط و همبستگی بین طیف های مختلف محروم از تحصیل را بسنجید.

می خواهم با جمله ای از کلاوزویتس این نوشته را تمام کنم، کلاوزویتس:«...همواره با راسخ ترین عزم و به صورت تهاجمی عمل کنید؛ دفاع ، مرگ هر قیام اعتراضی است... زمانی که نیروهای دشمنانتان برتری ای را که موفقیت آغازین به شما بخشیده است حفظ کنید... به گفته دانتون، این بزرگترین استاد سیاست انقلابی تا زمان ما، "بی باکی، بی باکی، از روی بی باکی!"»

این صحبت زیبا از کلاوزویتس چندین صفحه تحلیل و صحبت می تواند به همراه داشته باشد، ولی ترجیح می دهم در نوشته فوقبیش از این ادامه ندهم و اگر نوشته ای در خصوص جمله ی بالا از کلاوزویتس داشته باشم در نوشته های آینده بیاورم.

برای سعید جلالی فر که در سکوت شهر به زندان رفت

2011-08-01T14:11:00.000-07:00

.
هنوز از به زندان برگشتن سماء نورانی گیج و ناراحت بودم که یکی دیگر از بچه ها یعنی سعید جلالی فر هم به زندان رفت.
برای شروع این مطلب قسمتی از نوشته های خود سعید در وبلاگش را بهترین شروع می دانم،

سعید جلالی فر:«شاید بزرگترین ظلمی که بر ما رفت شکستن حرمتمان بود و بزرگترین ظلمی که بر خود روا داشتیم عبور از کنار کودک فال‌فروشی بود که آهسته تکرار می‌کرد فال، فال، با موهای سیاه چربش که صورت کوچکش را پوشانده بود، نشسته در گوشه‌ی تاریک پیاده‌رو، مرا نقش زمین کرد، در کنار عبور آدم‌هایی که قهرمانانشان را در صفحه تلویزیون می‌جویند نه در وجود خود.

دنیای این روزهای ما حماسه‌های تو را می‌گیرد و فردایش آن را در هر دکانی می‌یابی، دیگر کسی در برابر قیام تو نمی‌ایستد، تو را قبول می‌کند و هزاران بار به شیوه‌ای مستهجن تکثیر می‌کند، چون جوانی با تی‌شرت چه‌گوارا که فقر پیرمرد را ریشخند می کند.»

بعد از نوشته ی سعید دوست دارم تا خطاب به کسانی که نوشته من را می خوانند گلایه ای داشته باشم،

برمی گردم به پیش از انتخابات ریاست جمهوری سال88،
زمانی تعدادی کمی از بچه های این شهر که دغدغه ی شهر ویران شده را داشتند در خاموشی شهر، خودشان را برای این شهر به آب و آتش می زدند و شهر تنها نظاره گر آنها بود،
زمان گذشت و انتخاباتی برگزار شد و این انتخابات چه درست چه نادرست باعث شد شهرمان فریادی برآورد،
دیگر بچه های شهر فکر نمی کردند تنها هستند، شهر بود که فریاد می زد، شهر بود که دوشادوش بچه هایش بازداشت می شد، پا به پای بچه هایش بازجویی می شد و ...

اما افسوس افسوس افسوس... این شور و هیجان ها خیلی دوام نداشت،
نور فریاد و شعله های اعتراض شهرمان به مرور زمان کم شد و آنقدر کم شد که دوباره خاموش شد،
بچه های شهر وقتی به خود آمدند در بین این خاموشی خود را پنجه در پنجه ی شب پرستان دیدند،

برای درک بهتر این جریان دوست دارم به دوران مدرسه بازگردید،
زمانی که در کلاس ها شلوغ می شد و هر کسی از یک طرف سوت و دستی می زد و ناگهان کل کلاس ساکت می شد و یک نفر در بین جمع که همچنان به سر و صدا ادامه می داد تابلو می شد و همیشه در این صحنه ها مدیر یا ناظم یا معلم از راه می رسید و او را به جای کل کلاس تنبیه می کرد و هیچ کدام از همکلاسی ها حاضر نبود تا به دفاع از کسی که تنبیه می شود برخیزد

این شاید حکایت تلخ بچه های پرشور شهرمان که به آنها فعالین می گفتید بود،
شهر خاموش شد و بچه های پرشور ما با حاکم شهر چشم در چشم ماندند و حالا بایستی به جای کل شهر تاوان سرو صداها را بپردازند
و شهری که خاموش شده است با چشم هایی که در خاموشی برق می زند به تنبیه فرزندان خود نگاه می کند و به خاطر حفظ امنیت و منافع خود حاضر نیست تا ذره ای از سکوت خود را بشکند و ترجیح می دهد نهایتا برای بچه های شهر کلمه ی "بیچاره" و "طفلکی" را به زبان آورد.

شاید به خاطر درخشش این بچه ها در خاموشی شهرمان بود که به آنها ستاره دارها گفتند
شاید به خاطر همین خاموشی شهر بود که به این فرزندان، همیشه به عنوان آخرین روزنه روشنایی و امید نگاه کردند و نامشان را قهرمان های شهر گذاشتند.

از همه ی این داستان ها می گذرم و دلم می خواهد نوشته سعید را چند بار بخوانید،
نمی دانم بغض و ناراحتی او را از شهری که خاموش شده است، می فهمید؟
به زندان های شهر نگاه کنید تمام فرزندان شهرتان را دارد می بلعد،
و البته شهر فقط نظاره گر این بلعیدن است و به خاموشی خود ادامه می دهد.

و همانطور که هیچ چیز برای شروع این نوشته بهتر از نوشته ی خود سعید نبود هیچ چیز برای اتمام این نوشته بهتر از نوشته ی خود سعید نیست؛ سعید جلالی فر: «...در کنار عبور آدم‌هایی که قهرمانانشان را در صفحه تلویزیون می‌جویند نه در وجود خود»

پی نوشت: سعید جلالی فر بازداشت شد

قانون، ضامن امنیت و آرامش یا نیرویی برای سرکوب خواسته ها

2011-08-01T05:51:00.000-07:00

مالکیت خصوصی را نمی توان به تنهائی مسئول بروز نزاع بین طبقات مختلف دانست بلکه برقراری حکومت را نیز، که در حوزه ی آن توانگران با بدنام کردن افراد مستمند که نمایندگی آنها را برعهده گرفته اند و از این راه اختلافات طبقاتی خود را با آنها حفظ می کنند بایستی به عنوان عامل دیگر در این راه به حساب آورد.

حکومت در ابتدای کار با برقراری نوعی قرارداد اجتماعی متقلبانه، افراد بشر را به حفظ امنیت و آرامش به بهای ترک خواسته هایشان نسبت به دیگران در مورد مالکیت، وادار می کند و پس از آن رشته ای محکم بر گردن افراد ناتوان انداخته و این رشته با نیروی هراس انگیز قانون مسلح می شود.
_

برای سماء نورانی که فردا به زندان می رود، رفیق این آزادی برای من زجرآور است

2011-07-30T12:35:00.000-07:00

امشب از شدت ناراحتی بغض دارم و کلافه ام
جرم ما چه بود؟ ما مگر چه خواستیم جز کمی آزادی؟
آقایان در اطلاعات سپاه، وزارت اطلاعات و در کل مسئولین در نظام جمهوری اسلامی
دیدن ما در دانشگاه اینقدر برایتان سخت و دشوار بود؟
سما نورانی رفیقی که تنها جرمش اعتراض به اخراجش از دانشگاه سهند تبریز بود فردا باید تاوان این اعتراض را بدهد، تاوان این پیگیری قانونی سماء یک سال زندان بود !
اول از دانشگاه اخراج می کنند و اگر بگویی چرا اخراج کرده اید و بخواهی حتی براساس قانون اساسی پیگیر حقوق ضایع شده خود باشی، تو را به زندان می اندازند
سماء ما همه درد مشترک داشتیم با دیدگاه های مختلف و هدف مشترک در کنار هم قرار گرفتیم

رفیق مطمئن باش فراموش نمی کنم روزی که از انفرادی من را پیش تو و ایقان آوردند
آن زمان که من را پیش شما آوردند اون قسمت راهروهای بند 2 الف سپاه را بلد نبودم و تو هوای من را داشتی تا وقتی با چشم بند برای هواخوری بیرون می رویم مبادا اشتباه نروم که نگهبان ها فوحش و ناسزا به من نگویند و برایم دردسر درست نشود
مطمئن باش فراموش نکردم که چطور بعد از آزادی همیشه دلگرمی برای من بودی
مطمئن باش هیچ وقت تنها نیستی و فراموشت نمی کنم

و در پایان فقط بدان از خودم خجالت می کشم که آزاد هستم و تو به زندان می روی

پی نوشت: در چند روز گذشته از طرف ستادخبری وزارت اطلاعات احضار شدم و به علت مشکلاتی که برایم درست شد حتی نتوانستم با سما خداحافظی کنم

احضار سما نورانی دانشجوی محروم از تحصیل برای اجرای حکم یک سال حبس تعزیری

شاید همه چیز خیلی وقت پیش تمام شده بود

2011-07-29T02:41:00.000-07:00

شاید همه چیز تمام شده است و من باور ندارم
شاید آن چیزی که من از مقاومت فهمیده بودم اشتباه بوده
شاید آزادی،
چیزی جز یک توهم شیرین نبوده
شاید همه چیز خیلی وقت پیش تمام شده بود و من باور نداشتم
شاید
شاید
شاید
شاید دیگر نباید ماند ...

این آزادی تهوع آور است؛ برای مرضیه وفامهر/ نوید خانجانی

2011-07-18T02:53:00.001-07:00

این نوشته رو نمی دانم از کجا باید شروع کنم،
نوشتن برای مرضیه دربندمان را از کجا باید آغاز کرد
شاید بهتر این باشد که با یک جمله از خودش شروع کنم

مرضیه وفامهر: " من اینقدر حرفهایی که میزنم در جهت ایران هست که فکر نمی کنم هیچ کسی بابتش صدمه ببیند و بخواهد به من صدمه بزند. من عاشق ایران هستم. عاشق زمین، درخت و مردم هستم ..."

ببین مرضیه این همان ایرانی است که به آن عشق می ورزیدی،
واقعا فکر می کردی اگر در جهت ایران حرفی بزنی صدمه ای نخواهی دید؟

برگرد به پشت سرت نگاه کن ببین مردم ایرانی که عاشق آن بودی بعد از دربند شدنت چه می کنند،
نمی توانی نگاه کنی؟ دور تا دورت را دیوارهای انفرادی گرفته است؟
بگذار من برایت تعریف کنم
مرضیه اینجا میان همهمه های مردم بی ریشه کسی یادی از تو نکرده و نمی کند
مرضیه اینجا یا ریشه ندارن یا به علت سرخوردگی ژست روشنفکری گرفته و خود را بی ریشه نشان می دهند
مرضیه اینجا ریشه داشتن هزینه دارد
مرضیه اینجا کسی دلش برای اشک های تو در انفرادی نخواهد سوخت
مرضیه اینجا کسی فکر نمی کند تو هنرمندی بودی که کلمه "عشق به ایران" را به زبان آورد
مرضیه اینجا را شاید بتونم در یک کلمه خلاصه کنم، اینجا هیچ کس "شرافت" ندارد

آره مرضیه، اینجا "شرافت" مرده است
اینجا جنازه شرافت هم باقی نمانده است
اینجا حتی پیکر مرده شرافت را در سکوت شب شهرمان لاشخورها خورده اند

سعی می کنم به زندان شهر کمتر نگاه کنم
وحشت دارم که این آزادی موقت بیش از این برایم تهوع آور شود

"...نخواب وقتی که هم بغضت به زنجیره
نخواب وقتی که خون از شب سرازیره
بخون وقتی که خوندن معصیت داره
بخون با من بیا تا من نگو دیره..."

به یاد هنرمندانی همچون رامین پرچمی، پگاه آهنگرانی و مرضیه وفامهر که آبرو و اعتبار هنر ایران شدند.

پی نوشت: مرضیه وفامهر، همسر ناصر تقوایی و بازیگر سینما، بیش از دو هفته هست که در بازداشت نیروهای امنیتی به سر میبرد.وی متولد 1352، فارغ التحصیل رشته بازیگری است. او به مدت 7 سال تئاتر کار کرده، مدرس هنر در کلاسهای کنکور بوده و در سینما ده سال دستیار کارگردان بوده است. با واروژ کریم مسیحی و ناصر تقوایی همکاری داشته و به دلیل عدم اجرای نمایش هایش و یا سانسور آنها از تئاتر کناره میگیرد و به سینما رو می کند. سال 1382 اولین فیلمش "نبات" را ساخت که در دو فستیوال در ایران و چند فستیوال خارج از ایران نمایش داشت. سال 84 فیلم "باد، 10 ساله" را ساختکه در ایران به نمایش گذاشته نشد.

تا کنون دلیل این بازداشت به خانواده و یا نزدیکان وی اعلام نشده است، اما به نظر می رسد، دلیل بازداشت وی پخش فیلم “تهران من حراج” ساخته گرناز موسوی است، که وی در سکانسی از این فیلم بدون حجاب در فیلم نشان داده شده است.فیلم «تهران من حراج» اولین فیلم زیر زمینی پس از انقلاب بود که بدون مجوز وزارت ارشاد ساخته و در سطح شهر به فروش رسیده بود .

آدرس های پیگیری برای اصلاح کارت ورود به جلسه کنکور در شهرهای مختلف / وعده ما چهارشنبه 8 تیرماه ساعت 16

2011-06-28T15:21:00.000-07:00

رفقای عزیز برای پیگیری و تصحیح گزینه مذهب در کارت ورود به جلسه ی آزمون سراسری سال 90 تعدادی از آدرس های شهرهای مختلف که در ساعت 16 روز چهارشنبه 8 دی ماه به آن مراجعه خواهیم کرد، در زیر نوشته شده است.

رفقای داوطلب بهائی، اصلاح گزینه ی مذهب که در کارت ورود به جلسه برایتان اسلام زده شده است را می توانید براساس قانون مندرج ( سایت سازمان سنجش – تذکرات - شماره 2 – بند الف ) در کنکور امسال که اجازه رفع عیب و اشتباه در کارت کنکور داده شده است را پیگیری نمایید.

لطفا از فرصت های قانونی که برایمان مهیا شده است استفاده نمایید حتی اگر نتیجه ای برای این اقدام نباشد، بایستی از این فرصت استفاده نمود و هماهنگی و اتحاد خود را بار دیگر نشان دهیم.

لطفا در این زمان کم به دوستانی که می دانید کنکوری هستند به هر شکل ممکن خبررسانی کنید.

با سپاس

نوید خانجانی

پی نوشت: چنانچه آدرس شهرتان در بین شهرهای نوشته شده موجود نبود به ایمیل فوق اطلاع داده و آدرس مورد نظر خود را دریافت نمایید.

navid.khanjani@gmail.com

تهران : حوزه خواهران : مرکز آموزش های نیمه حضوری و تخصصی دانشگاه علامه طباطبایی – تهران – خیابان کارگر جنوبی – پایین تر از چهارراه لشکر – جنب پمپ بنزین

حوزه خواهران : دانشگاه تربیت معلم تهران: خیابان شهید مفتح – شماره 49 – نرسیده به خیابان انقلاب

حوزه برادران : دانشگاه صنعتی امیرکبیر – خیابان حافظ – مقابل خیابان سمیه

حوزه برادران : دانشگاه علم و صنعت ایران – میدان رسالت – خیابان هنگام – خیابان دانشگاه علم و صنعت

اصفهان : حوزه خواهران و برادران: اصفهان – میدان آزادی – خیابان دانشگاه – دانشگاه اصفهان – ساختمان معاونت آموزشی و تحصیلات تکمیلی

شیراز : شیراز – مجتمع فرهنگی رفاه دانشگاه شیراز – واقع در خیابان ساحلی غربی

مشهد : حوزه خواهران و برادران : مشهد – بلوار وکیل آباد – روبروی پارک ملت – درب شمالی دانشگاه فردوسی – دانشکده علوم اداری و اقتصادی

ساری : ساری – خیابان فرهنگ – خیابان 15 خرداد – 20 متری اول – دانشگاه پیام نور مرکز ساری

تبریز : حوزه خواهران و برادران : تبریز – بلوار 29 بهمن – دانشگاه تبریز – ساختمان قبلی مدیریت خدمات آموزشی – طبقه همکف

ارومیه : حوزه خواهران و برادران: ارومیه- کیلومتر 11 جاده سرو- پردیس نازلو- معاونت آموزشی دانشگاه ارومیه

اردبیل : حوزه خوهران و برادران: اردبیل- انتهای خیابان دانشگاه – دانشگاه محقق اردبیلی – اداره کل آموزشی دانشگاه

نجف آباد : بلوار طالقانی – دانشگاه پیام نور واحد نجف آباد

کرج : حوزه خواهران و برادران: کرج – حصارک – خیابان انقلاب – مدرسه راهنمایی تزکیه

ایلام : حوزه خواهران و برادران : ایلام – جاده مهران – بلوار امام خمینی – روبروی سازمان همیاری شهرداری ها – مجتمع فرهنگی و رفاهی دانشگاه ایلام

بوشهر : حوزه خوهران و برادران: بوشهر – خیابان شهید ماهینی – دانشگاه خلیج فارس – سازمان مرکزی دانشگاه – اتاق شماره 111

شهرکرد : حوزه خواهران و برادران : شهرکرد – کیلومتر 2 جاده سامان – دانشگاه شهرکرد – اداره امور آموزشی

بیرجند : بیرجند – میدان شهدا – خیابان دانشگاه – دانشکده هنر (مهندسی سابق)

تربت جام، تربت حیدریه، خواف، کلات : حوزه خواهران و برادران: اداره آموزش و پرورش شهرستان ذیربط

بجنورد : بجنورد – ساختمان شهدای هسته ای( علوم پایه و فنی مهندسی) – خیابان دانشگاه – دانشگاه پیام نور بجنورد

آبادان : آبادان – کوی طالقانی (سیکلین) – دانشگاه پیام نور مرکز آبادان

اهواز : اهواز – بلوار منتهی به پل پنجم – روبروی درب شمالی دانشگاه شهید چمران اهواز

زنجان : حوزه خواهران و برادران : زنجان – کیلومتر 6 جاده تبریز – دانشگاه زنجان – ساختمان مرکزی – واحد رایانه

سمنان : حوزه خواهران و برادران : سمنان – کیلومتر 3 جاده دامغان – پردیس شماره 2 دانشگاه سمنان – دانشکده هنر

شاهرود : حوزه خواهران و برادران : شاهرود – میدان هفتم تیر – بلوار دانشگاه – دانشگاه صنعتی شاهرود – سازمان مرکزی

زاهدان : حوزه خواهران و برادران: زاهدان – خیابان دانشگاه – روبروی بلوار معلم – مجتمع ورزشی 22 بهمن دانشگاه سیستان و بلوچستان

قزوین : قزوین – شهر محمدیه – منطقه 6 – بلوار دانشجو – موسسه آموزش عالی البرز

سنندج : حوزه خواهران و برادران: سنندج – خیابان پاسداران – خیابان دانشگاه – درب ورودی اصلی دانشگاه کردستان – بالاتر از واحد انتظامات

کرمان : حوزه خواهران و برادران : کرمان – بلوار جمهوری اسلامی – دانشکده فنی و مهندسی دانشگاه باهنر کرمان

کرمانشاه : کرمانشاه – بلوار شهید بهشتی – مقابل بیمارستان آیت الله طالقانی – دانشکده علوم اجتماعی و تربیتی – دانشگاه رازی

بویر احمد (یاسوج) : حوزه خواهران و برادران : یاسوج – میدان معلم – خیابان دانشجو – دانشگاه یاسوج – اداره آموزش

رشت : رشت – خیابان نامجو – جنب ورزشگاه شهید عضدی – دانشکده علوم پایه دانشگاه گیلان

خرم آباد : خرم آباد – سبزه میدان – خیابان فلک الافلاک – دانشکده علوم پایه دانشگاه لرستان

اراک : اراک – میدان شریعتی – درب جنوب دانشگاه اراک

بندرعباس : حوزه خواهران و برادران : بندرعباس – آزادشهر – بلوار افروز شهابی پور – مجتمع گفتگوی تمدنهای دانشگاه هرمزگان

همدان : همدان – خیابان مهدیه – دانشگاه بو علی سینا – ساختمان مرکزی

یزد : یزد – صفائیه – خیابان پژوهش – دانشگاه یزد – پردیس اصلی دانشگاه یزد

پیام فوری نوید خانجانی:«چهارشنبه 8 تیرماه، به اتحاد و اعتراض تمامی داوطلبین بهائی در کنکور سراسری سال 90 نیازمندیم»

2011-06-27T19:38:00.000-07:00

دوستان و رفقای داوطلب بهایی در آزمون کنکور سراسری سال 1390، امروز سه شنبه 7 تیرماه 1390 در پی دریافت کارت شرکت در آزمون سراسری این سال از طریق وبسایت رسمی سازمان سنجش و آموزش کشور متوجه شده ایم که در کارت ورود به جلسه ی آزمون برای داوطلبین بهائی در قسمت مذهب « اسلام » درج گردیده است।

اینجانب نوید خانجانی برای پنجمین بار در آزمون کنکور سراسری کشور در حالی ثبت نام کرده و شرکت می کنم که به علت پیگیری قانونی و اعتراض به محرومیت از تحصیل خود و صادر نشدن کارنامه ی نتایج کنکورم و درج نقص پرونده از سوی سازمان سنجش و آموزش کشور در سال های 84، 85، 86 و 87 در شامگاه 11 اسفند 88 از سوی نهاد های امنیتی در منزل پدری خود بازداشت شده و پس از 63 روز بازداشت در بند «2 الف» سپاه در زندان اوین، در روندی ناعادلانه از سوی شعبه ی 26 دادگاه انقلاب اسلامی تهران به ریاست قاضی پیرعباس به 12 سال حبس تعزیری و جریمه ی نقدی محکوم گردیده ام.

حال در آزمون کنکور سراسری 1390 دانشگاه ها، بار دیگر از سوی سازمان سنجش و آموزش کشور شاهد بی توجهی و دیکته کردن «مذهب اسلام » در فرم ثبت نام کنکور سراسری به داوطلبین بهائی بوده ایم و نکته شگفت آور آنکه این بار شاهد آن هستیم که حکومت در مقایسه با سال های گذشته پا فراتر گذاشته و اینبار در کارت ورود به جلسه ی آزمون، برای داوطلبین بهائی «مذهب اسلام» را درج کرده است.

لازم به ذکر می باشد در فرم ثبت نام کنکور سراسری به هیچ وجه گزینه ی مذهب در فرم ثبت نام وجود نداشته و داوطلبین کنکور، تنها معارفی که در آزمون به آن پاسخ خواهند داد را مشخص می کنند، که داوطلبین بهائی با توجه به اینکه از سوی نظام حاکم به عنوان مذهب رسمی در کشور به شمار نمی آیند، به اجبار در دوران دبیرستان در مدارس، معارف اسلامی می خوانند و به همین علت در قسمت گزینه ی معارف امتحانی در فرم ثبت نام کنکور، «معارف اسلامی» را انتخاب می کنند.

ولی امروز ما شاهد آن هستیم که حکومت با استفاده از این جریان در درج مذهب «اسلام» برای بهائیان سو استفاده نموده است و در کارت ورود به جلسه داوطلبین بهائی مذهب را «اسلام» قید کرده است.

حال با توجه به قوانین مندرج در دفترچه ی ثبت نام و سایت سازمان سنجش و آموزش کشور داوطلبین بهائی این حق را دارا می باشند که تا روز چهارشنبه 8 تیرماه 1390 با توجه به شرایط مذکور در «بند الف از شماره ی 2» که در زمان تحویل کارت از طریق سایت ذکر گردیده است برای پیگیری و تصحیح گزینه مذهب اقدام نمایند.

بنابراین از تمامی داوطلبین بهائی در شهرهای مختلف تقاضا دارم تا در (ساعت 16) روز چهارشنبه 8 تیرماه 1390 و به شکل هماهنگ و در همراهی با رفقای خود در حرکتی قانونی به نماينده سازمان سنجش مستقر در باجه رفع نقص حوزه مربوطه در شهر خود که آدرس آن در کارت ورود به جلسه هر داوطلب ذکر شده است مراجعه نمایند و خواستار تصحیح گزینه ی مذهب در کارت شرکت در آزمون سراسری خود شوند.

رفقای عزیز به پیروزی ایمان داشته و داریم، امروز به عنوان عضوی کوچک از جامعه ی بزرگ محرومین از تحصیل از همه شما انتظار دارم تا همراه شوید و در این مسیر تنهایمان نگذارید، به یقین بدانید اتحاد تنها راه رسیدن به موفقیت در مقابل محرومیت های اعمال شده از سوی سیستم حاکم است.

در طی سال های بعد از انقلاب اسلامی و پس از انقلاب فرهنگی و در راستای اسلامیزه کردن دانشگاه ها، بهائیان به همراه بسیاری دیگر از دگراندیشان همواره از حضور در دانشگاه ها محروم بوده اند و بهائیان به علت باور و اصول مذهبی خود در طی این سال ها از ذکر مذهب اسلام (کتمان عقیده) برای شرکت در دانشگاه دوری جسته اند و در این سال ها به علت محرومیت های اعمال شده اقدام به تاسیس دانشگاهی خودجوش و آنلاین نموده بودند که آن هم، مورد برخورد قهرآمیز دستگاه های امنیتی نظام حاکم قرار گرفته است و بسیاری از دوستان و اساتیدمان در دانشگاه آنلاین بهائی، که برای رفع محرومیت ما از تحصیلات دانشگاهی تلاش می کرده اند هم اکنون در زندان بسر می برند و تاکید می کنم امروز یکپارچگی، اقدامات و استقامت شما می تواند ما را به پیروزی برساند.

وعده ی ما چهارشنبه 8 تیرماه 1390- ساعت 16، در باجه های رفع نقص کارت ورود به جلسه

به امید جامعه ای عاری از تبعیض و محرومیت

نوید خانجانی

سفره هفت سین زندان و سال هایی که با اشک زندانیان آغاز می شود

2011-03-19T16:53:00.006-07:00

چشم ها را می بندم و سعی می کنم به سالی که گذشت فکر نکنم، سعی می کنم همه چیز را فراموش کنم ولی نمی شود

پرت می شوم به روزهای انفرادی، به زندان اوین

گوشه سلول انفرادی کز کرده ام و به اولین سال تحویلی که در کنار خانواده نیستم فکر می کنم به پدر و مادری که سالشان با غم زندان فرزند تحویل نمی شود، به مردمی که میان خنده های بی تفاوتی هایشان گم می شوم.

صدای گریه ای مرا تکان می دهد، دم در سلول، سرم را به هواکش درب سلول می چسبانم تا بفهمم صدا از کجاست، صدا از انفرادی روبرو می آید.

صدای یکی از زندانیان حقوق بشری است که در آستانه سال نو برای فرزند 2 ساله خود اشک می ریزد،

در طول 2 و نیم متری سلول انفرادی راه می روم، تا شاید دیگر به چیزی فکر نکنم، صدای ضعیف تلویزیون نگهبان را می شنوم، تلویزیون در حال پخش فیلم "اخراجی های یک" است

سرم را به هواکش درب سلول می چسبانم و لحظه شماری می کنم تا فیلم تمام شده و آهنگ پایانی، یعنی "سرود ای ایران "پخش شود، تا پایان فیلم را برای شنیدن سرود ایران تحمل می کنم، وقتی سرود ای ایران پخش می شود آرام در حالی که اشک هایم سرازیر شده پای درب انفرادی خوابم می برد.

از خواب که بیدار می شوم به فکر چیدن سفره هفت سین می افتم، نمی خواهم سال 7032 آریایی را بدون سفره هفت سین آغاز کنم، داخل سلولم می گردم به دنبال هرچیزی که با "سین" شروع شده باشد، از روزهای قبل چیزهایی جمع کرده ام ولی کافی نیست.

با هر زحمتی بود سفره هفت سینم را تهیه می کنم و بهار را در انفرادی با این سفره هفت سین آغاز می کنم

«سیب، سماغ، سنگ، سیم، سبزه، سوسک، ستاره»

- سیبی که روزهای قبل نخورده ام و نگه داشته ام برای سفره هفت سین

- سماغ را هم از کباب کوبیده ای که چند روز قبل داده بودند، نگه داشته ام

- تکه سنگی که گذر روزهایم را روی دیوار با آن خط می زدم را هم در سفره هفت سین قرار می دهم

- یک تکه سیم که روزهای انفرادی همیشه کنارم بود

- چند برگ سبز به نشانه سبزی عید که در روزهای قبل به شکل مخفی از باغچه هواخوری برداشته ام

- یک سوسک که در انفرادیم جان سپرد را برای احترام به زندگی در سفره هفت سینم می گذارم

- سین آخر ستاره ی در آسمان بود که سفره هفت سینم با حسرت از پنجره سلول به آن نگاه می کرد و به احترام آزادی آن را به سفره هفت سینم راه دادم

دوستان هدف از این نوشته این بود که یادآوری کنم خیلی از دوستان و عزیزانمان سال (7033 آریایی)1390 را در زندان تحویل می کنند، در لحظه ی تحویل سال نو فراموششان نکنیم.

سال 7033 آریایی مبارک

ای مردم، مسیح مصلوب می خواهید تا وجدانتان آرام گیرد

2011-03-06T12:47:00.000-08:00

در باره عیسی و دیگر قدیسین حرف می زنم
فکر کن!
اگر عیسی زندگی و زن می داشت
و با همان عیسی بودنش در آخر به زن و بچه پناه می برد
آیا برای مردم همان مسیح بود ؟
نه نبود! و چه کینه توزانه به او نگاه و یاد می کردند
چه تلخ از ضعفش می گفتند
و خودشان در آسایش خانه ها، با زن ( مایه ی آرامش) و بچه هایشان ( مایه ی دلشادی) بودند
ولی مسیح باید تنها می بود
باید مصلوب می شد

مصلوب شدن مسیح، آرامش وجدان بود
وجدانی که مرتب نیش می زند،
تو چی هستی؟ کی هستی؟ به چه دردی میخوری ؟ چه کار کردی؟
درمان اگر نمی توانی باشی،
درمان اگر نمی توانی بکنی،
زخم زننده را که می توانی نابود کنی
پس مسیح را مصلوب کن

این مردم !
عقلشون، مصلحتشون، ترسشون ، ضعفشون میگه: آخرش مرگه
کاری از پیش نمی بری هیچ، زندگی ات را هم نابود می کنی
زنشون، بچه هاشون، خانه هاشون،
کاشانه های گرم و اگر نه مرفه، که راحتشون
بی صاحب می مونه !
بچه هات که گناهی نکرده اند، پدری مثل تو دارند ( قویترین دلیل)
و تمام این دلایل است که نمی گذارندت جلوی مصلوب شدن مسیح را بگیری
پس مسیح را مصلوب کنید

می خواهی مسیح باشی ؟
مرگ را به تو هدیه می دهند ...
مردم ؟
چه مردمی ؟
صاف صاف می ایستند و دار زدنت را تماشا می کنند
مصلوب شدنت را تماشا می کنند
حتی هورا هم می کشند
از ترس اینکه مبادا اعتراضات واگیردار باشد
و به خانه آنها هم سرایت کند
هورا، هورا، هورا
تا بدی وجدان را از خود دور کنند
تو برای مردم مصلوب می شوی
مسیح مصلوب شد، وجدانتان را راحت کنید

ولی اگر مسیح !
خانواده ای داشت
حتی مصلوب هم که می شد دیگر قدیس نبود
بار وجدان همه را به دوش می کشید
با خدا اینطور قرار داد کرده بود...
قرار بود بار درد جامعه اش را به دوش بکشد یا درد وجدان مردم را ؟

وجدان عقب رانده شده، سرخورده همه شان جمع می شود
و روی شانه های پیکر مصلوبش قرار می گیرد

این شانه ها وسیع است
پیدا می شود جایی و وسیع هم هست
صبور! صبر! پیام آور محبت
مسیح مصلوب شد
ولی پشتش تا ابدیت صافه
قرص، حتی بالای صلیب !

مردم به عذاب وجدان آمده، سنگش می زنند
خشمگینه ؟ نه...
مسیح قراره بار وجدان مردم را هم به دوش بکشد
پس بکش، بکش، بکش
سنگ، ناسزا، نیشخند، تمسخر
بکش این بار وجدان مردمه
درد داره، زخم داره
ولی باید تحمل کنی
تو مسئولی !

کسی را می خواهی که روی دل مهربانش غصه هات را خالی کنی ؟
نه، تو حق نداری
انوقت مردم دیگه قدیس ندارن تا همه مسئولیت ها به دوش او باشد
و خیالشون راحت باشد
حق نداری !

مردم بی قدیس چکار کنند ؟
به کجا پناه برند؟
باید یکی باشه جلودار همه سینه سپر کنه، مقابل همه تیرها
تا اینها راحتی وجدانشان را داشته باشند
خیالشان راحت باشد
که کسی هست جلوی تیربار نکوهش های درون، سپر بلا باشد !

پس مسیح را مصلوب می خواهیم
مصلوبش کنید

تقدیم به تمامی مردم مصلوب پرست

توضیحاتی در خصوص فعالیت هایم

2011-01-16T06:28:00.000-08:00

اینجانب نوید خانجانی به شکل رسمی در اینجا اعلام می دارم، هیچ گونه فعالیت حقوق بشری و حق تحصیل ندارم .

اگر در گذشته همکاری هایی هم بوده، در آینده هیچگونه فعالیتی در قالب عضویت و همکاری با گروه و سایتی نخواهد بود .

و در اینجا اعلام می دارم از این پس اگر هر سایت و گروه حقوق بشری بنده را عضو گروهی حقوق بشری و دانشجویی معرفی کرد تکذیب می کنم و بنده در هیچ گروه حقوق بشری و دانشجویی عضویت و همکاری ندارم .

عروس دریا

2010-11-21T02:34:00.000-08:00

ناگهان،
زمان ایستاد
نت های مرگ، بر ساحل رخت قرمز پوشاندند
موسیقی مرگ، عروس دریا را به رقص در آورد

ساحل آرام شد
زمان به حرکت در آمد
و من، با چشمانی باز خشکیدم

موسیقی مرگ،
عروس دریا را با خود برده بود

نامه ای به رفقا و همرزمان در کمتر از 24 ساعت مانده به برگزاری دادگاهم

2010-11-12T01:34:00.000-08:00

. عکس مقابل زندان اوین

تاریخ : 30 خرداد

علت : آخرین دفاعیاتم

توضیحات : مقابل درب ورودی زندان اوین و تصویری از خانواده و تعدادی از دوستان همراهم

محرومین از تحصیل و فعالین حقوق بشر، هیچ گاه فراموش نکنید شمع راه برابری و آزادی در نظام آموزشی و مدافع حقوق از دست رفته مردم کشورتان هستید، همیشه شمعی که راه را روشن می کند پرنورتر می سوزد .

رفقا و همرزمان محروم از تحصیل و فعال حقوق بشر، همیشه در خاطر داشته باشید، اغلب مسئولین و حتی زندانبانانتان مقصر نیستند، آنان نوکر مقررات نادرست هستند، طرف حساب و نشانه های ما بایستی به سمت قوانین و مقررات نادرست که باعث این بی عدالتی ، نابرابری و سرکوب می شود، باشد .

یاران محروم از تحصیل و کوشنده در رفع تبعیض فراموش نکنید، که رفع تبعیض مهمترین هدف ما می باشد و همواره به اهداف و هم قطاران خود وفادار باشید و مرتبا به خود یادآوری نمائید، ما هر کدام به تنهایی، قدرتی نداریم .

نبرد ما نبردی به نفع انسانیت و بشریت می باشد، ما می خواهیم آزاد باشیم و آزادی ببخشیم و برای آزادی می جنگیم، اما اگر روزی خود را تسلیم سرکوب، ایده های برابری طلبانه خود کردیم نه برای زندانی شدن، بلکه برای ساختن دنیایی بهتر است.

رفقای فعال در زمینه حق تحصیل و حقوق بشر، این را بین خود نهادینه کنید که اگر کسی برای هدف خود به زندان بیوفتد از ارزش بسیار زیادی برخوردار است ، به خصوص اگر این هدف برای بشریت و تکامل بشر و برقراری عدالت اجتماعی باشد، پس هر حکمی که برایمان صادر شود تا پایان می ایستیم و محکم می گوییم هرپایانی که باشد همین جا و در راه اهداف والای انسانی می باشد ، با مقاومت خود ارزش ها را می آفرینید و چرخهای تاریخ را به حرکت در می آورید .

رفقای دیده و نادیده ام ، امروز روز آن است که نشان دهید این موج دیگر باز نخواهد ایستاد، این موج هر روز که بگذرد، رشد خواهد کرد ، چون که این موج متشکل از اقلیت های بسیار که بهم پیوسته و اکثریت را تشکیل داده است، می باشد .

و در پایان اعلام می دارم، دادگاه فردا برای من هر حکمی به ارمغان بیاورد تا پایان ایستاده ام، و از دوستان و رفقایم نیز می خواهم که تا پایان مقاومت کنند، تا این احکام و مقاومت ها حقیقت و تلخی راز پنهان سرکوب زمان ما را به تصویر بکشد.

پی نوشت : 22 آبان 89 دادگاهم در شعبه 26 دادگاه انقلاب تهران به ریاست قاضی پیرعباس برگزار خواهد شد اتهامتم در کیفر خواست بدین شرح می باشد .

1- تشکیل و اداره گروه غیر قانونی کمیته ی پی جویی حق تحصیل ( ابتدا محرومین از تحصیل بهائی و در ادامه دیگر محرومین از تحصیل ) با هدف اخلال در امنیت کشور
2- عضویت در تشکیلات و گروههای غیرقانونی مجموعه فعالان موسوم به حقوق بشر و کمیته گزارشگران حقوق بشر
3- فعالیت تبلیغی علیه نظام جمهوری اسلامی ایران ( همانند مقالاتی چون قدردانی از بیت العدل اعظم برای پیام ژانویه 2010 که سوء نیت و انگیزه مجرمانه مشارالیه را محرز می نماید)
4- نشر اکاذیب به قصد تشویش اذهان عمومی از طریق سامانه های رایانه ای ( وبلاگ و سایت های مختلف )

دست نوشته ی، متهمی از متهمین

2010-10-26T07:12:00.000-07:00

و اشک هایی که،
سمفونی آزادی را
بر سردترین شب های وطن می نوازد

تا تن بر خون تپیده تو،
در خاطر دیروزش فراموش نشود

تمام آن چیزی که آزادی موقت برایم داشت

2010-10-22T16:59:00.000-07:00

تصویری از من و سما نورانی و دیوارهای زندان اوین، در تاریخ 30 خرداد و قبل از ورودم به زندان اوین

حدود 22 روز به برگزاری دادگاهم مانده و چند ماهی شده که با وثیقه آزادم . نمی خواهم از این آزادی حرفی بزنم و بگویم که این آزادی گاهی آنقدر ناراحت کننده بود که خیلی از روزها آرزو کرده ام، ای کاش هیچ وقت آزاد نمی شدم .

سما نورانی، رفیق و همسلولی عزیزم 10 روز دیگر یعنی 10 آبان شعبه 28 دادگاه انقلاب تهران دادگاهش است. کسی که دوران زندان و ایام نوروز 89 دلتنگی ها و آرزوهایمان را با هم در سلول های اوین قسمت می کردیم.

به خاطرات زندان بازمی گردم ای کاش دیوارهای زندان دهان باز می کردند و بازگو می کردند هرآنچه که دیده اند، که چگونه در روزهای هواخوری و بارانی فروردین و اردیبهشت، ما یعنی جوانان متهم در جمهوری اسلامی با چشمبندهایی به چشم و در زیر دوربین های امنیتی و چشمان پرکین نگهبان ها با قطرات باران عشق بازی می کردیم و درحالی که چشمبند به چشمانمان فشار می آورد آرزوی دیدن ابرهای یک روز بارانی را در دل فریاد می کردیم.

رفیق عزیزم فقط و فقط آرزو دارم که هیچ وقت دیگر به زندان بازنگردی، جای تو و بسیاری دیگر در دانشگاه است نه زندان.

سرکوب
سرکوب
سرکوب
خفقان
خفقان
خفقان

و این تمام آن چیزی بود که در آزادی موقتم دیدم .

چیزی که از 13 اردیبهشت و پس از آزادی از زندان برایم ساختند آزادی نبود و تمام این روزها، ساعت ها، دقیقه ها و ثانیه ها زجرآور، دردناک و شکننده بود و یاد حرف یک دوست می افتم که در این مواقع می گفت :

« اگر می خواهی یک پرنده را بکشی فقط یک قیچی کافیست ، نه اینکه آنرا در شکمش فرو کنی یا با آن گلویش را بشکافی، فقط کافیست پرهایش را قیچی کنی . خاطره پرواز با او کاری می کند که خود را به اعماق دره ها پرتاب کند »

و در پایان شعری که این روزها بارها و بارها خوانده ام وگوش کرده ام و کمی آرامم می کند .

مرا
تو
بی سببی
نیستی
به راستی
صلت کدام قصیده ای
ای غزل ؟
ستاره باران جواب کدام سلامی
به آفتاب
از دریچه ی تاریک ؟
.
کلام از نگاه تو شکل می بندد
خوشا نظر بازیا که تو آغاز می کنی !
.
پس پشت مردمکان ات
فریاد کدام زندانی ست
که آزادی را
به لبان برآماسیده
گل ِ سرخی پرتاب می کند ؟
ورنه
این ستاره بازی
حاشا
چیزی بدهکار آفتاب نیست !
.
نگاه از صدای تو ایمن می شود
چه مؤمنانه نام مرا آواز می کنی !
.
و دل ات
کبوتر آشتی ست
در خون تپیده
به بام تلخ
.
با این همه
چه بالا
چه بلند
پرواز می کنی !

احمد شاملو / دفتر : ابراهیم در آتش
شعر در یوتیوب با صدای شاملو

رفتی و بی تو دلم پر درده

2010-10-16T18:23:00.000-07:00

گر به تو افتدم نظر چهره به چهره رو به رو

شرح دهم غم دلم نکته به نکته مو به مو

می رود از فراق تو خون دل از دو دیده ام

دجله به دجله یم به یم چشمه به چشمه جو به جو

از پی دیدن رخت همچون صبا فتاده ام

خانه به خانه در به در کوچه به کوچه کو به کو

دور دهان تنگ تو عارض عنبرین خطت

غنچه به غنچه گل به گل لاله به لاله جو به جو

مهر تو را دل حزین بافته بر قماش جان

پرده به پرده نخ به نخ تار به تار پود به پود

در دل خویش طاهره گشت و نیافت جز تو را

صفحه به صفحه لا به لا پرده به پرده تو به تو

شاعر : طاهره

توضیحات در باره ی طاهره :

فاطمه مشهور به زرین تاج و ملقب به زکیه و طاهره در سال 1196 ش . در قزوین بدنیا آمد . وی زنی عالم ، سخنور و شاعر بود . آثار قلمی متعددی از او بر جای مانده است . زرین تاج ( طاهره ) ، تعداد بسیاری نیز شعر سروده است . او در سال 1276 ش . به دستور ناصر الدین شاه به قتل رسید . جنازه او را در چاهی انداختند و آن را با آهک و شنگ پر کردند . قاتل زرین تاج یعنی رئیس نظمیه تهران ، پس از سپری شدن دوازده سال از این جنایت در شورش زنان در برابر کاخ ناصرالدین شاه در اعتراض به بی نانی مورد خشم قرار گرفت و به دستور شاه پس از کنده شدن ریش هایش خفه شد .

«کاظم رشتی» پیشوای شیخیه به وی لقب «قرةالعین» دادند و سید علی محمد باب او را «طاهره» نامید. قرة‌العین شاعری خوش ذوق بود و در میان زنان شاعر شهرت خاصی دارد. وی را در سال ۱۲۶۴ هجری قمری مدتی در باغ ایلخانی به جرم بابیگری محبوس و پس از چندی فراش‌های «عزیز خان» سردار کل که مامور تعقیب و کشتن بابیان بود دستمالی به گردن او بست و آنقدر کشید تا خفه شد و پس از آن جسدش را به چاهی افکند در حالی که ۳۶ سال بیشتر نداشت.

شعر را با صدای فریدون فروغی از اینجا گوش کنید .

کنج لب

2010-09-29T23:14:00.000-07:00

« وقتی فقط باید سکوت کرد این شعر به بهترین شکل حرف می زند »

_ خال به کنج لب یکی، طُره ی مشک فام دو

_ وای به حال مرغ دل، دانه یکی و دام دو

_ محتسب است و شیخ و من، صحبت عشق در میان

_ از چه کنم مجابشان؟ پخته یکی و خام دو

_ از رخ و زلفت ای صنم روز من است همچو شب

_ وای به روزگار من، روز یکی و شام دو

_ ساقی ماهروی من از چه نشسته غافلی؟

_ باده بیار و می بده، صبح یکی و شام دو

_ مست دو چشم دلرُبا همچو قرابه پُر ز می

_ در کف ترک مست بین، باده یکی و جام دو

_ کُشته ی تیغ ابرویت گشته هزار همچو من

_ بستهء چشم جادویت، میم یکی و لام دو

_ وعده ی وصل می دهی لیک وفا نمی کنی

_ من به جهان ندیده ام، مرد یکی و کام دو

_ گاه بخوان سگ درت، گاه کمینه چاکرت

_ فرق نمی کند مرا، بنده یکی و نام دو

طاهره قرة العین

پی نوشت : در باره طاهره قرةالعین از ویکی پدیا می توانید مطالعه نمائید .

این شعر را با اجرای احمد ظاهر از اینجا می توانید ملاحظه نمائید .

در جواب یاوه گویی های اخیرتان که می گویید تشکیلات بهایی جوانانش را بی سواد نگه می دارد

2010-08-01T01:57:00.001-07:00

در خصوص وبلاگی به اسم دازگاره اسرائیل کوچک نخست آنکه دوست نداشتم جوابی به این مطالب بدهم چون میدانم آنها بهتر از بنده با واقعیت آشنا هستند و مطالبی که درج می نمایند براساس شغل و وظیفه ای که دارند می باشد. و اگر براساس شغل و وظیفه نباشد با کمی دقت در پاسخ های بنده می توانند جواب مطالبی که بیان کرده اند را دریافت نمایید .

مطلب منتشر شده را می توانید از اینجا ملاحظه فرمایید

ابتدا در مورد اینکه من را به جریانات بعد از انتخابات نسبت داده اید و اعلام نمودید اینجانب دوستان دیگرم را برای اغتشاش و براندازی تحریک می کرده ام . با نگاهی گذرا به پرونده فعالیتی من شاهد این خواهید بود که تقریبا 90 درصد فعالیت ها در خصوص رفع محرومیت از تحصیل در دانشگاه های کشور به قبل از انتخابات باز می گردد و برای بعد از انتخابات فعالیت های ما به خاطر فضای ایجاد شده تا حدودی متوقف گردید و شما این را در نظر داشته باشید که اگر بنده قصد اقدامی علیه نظام داشتم می توانستم در ماه خرداد ، 18 تیر ، 22 بهمن ، عاشورا و ... شرکت نمایم و در این ایام به مصاحبه و فعالیت بپردازم زیرا همانطور که شاهد بودید این ایام کسانی که فعال نبودند نیز فعال شده و سخت درگیر حوادث بودند ولی بنده خودم را کنار کشیده و نقشی در رخدادهای آن ایام نداشتم .

و عده ای حضور ما در مراسم 16 آذر در تهران را دلیل بر شرکت در اغتشاشات می دانند . توجه بفرمایید اگر تقویمی در دسترس دارید باز نمایید و ببینید 16 آذر چه روزی می باشد اگر این روز ممنوعه هست پس بایستی شما اعلام کنید هرگونه فعالیت دانشجویی در این روز ممنوع بوده و برگزاری هرگونه مراسمی تخلف محسوب می گردد پس متوجه شوید که این روز مراسم روز دانشجو بوده و اگر محرومین از دانشگاه در این روز صدای خود را به گوش مسئولین نرسانند در چه روزی این کار را انجام دهند و نکته دیگر اینکه در این روز حرکت ما کاملا مسالمت آمیز و بر اساس مواد کتاب قانون اساسی و به دور از خشونت و هرآنچه که آن را بتوان اغتشاش نامید بوده است .

نویسنده گرامی شما در جایی نوشته اید تشکیلات بهایی قصد دارد جوانان بهایی در داخل ایران را بی سواد نگه داشته زیرا کسب علم توسط جوانان بهایی باعث می گردد آنها از دین بهایی جدا شوند . حال من از شما سوال می کنم اگر تشکیلات بهایی قصد بی سواد نگه داشتن جوانان بهایی را دارد چرا در زیر این فشارها که توسط جمهوری اسلامی بر تشکیلات بهایی وارد می گردد اقدام به تاسیس و راه اندازی دانشگاه در داخل جامعه بهایی ایران می کند ؟ چرا تا این حد تلاش می کند جوانانش که از داخل دانشگاه های ایران تصفیه و محروم می گردند بتوانند به نحوی تحصیل کنند ؟ شما از آمار کسانی که با حمایت تشکیلات بهایی به شکل آنلاین و نیمه آنلاین تا مقطع کارشناسی تحصیل کرده اند خبر دارید ؟ آیا اطلاع دارید چه تعداد از این افراد که با سختی و کمبود امکانات تا کارشناسی به شکل آنلاین و نیمه آنلاین در ایران درس خوانده اند توسط دانشگاه های معتبر خارج از کشور بورسیه گردیده اند و پس از اتمام تحصیلات خود دوباره به ایران بازگشته اند ؟ تشکیلات بهایی با همین سیاست بی سواد نگه داشتن بوده است که اولین مدرسه دخترانه را در سال 1909 میلادی در تهران تاسیس کرده است ؟ نکند تشکیلات بهایی است که سانسور علوم را انجام می دهد ؟ یا اینکه تشکیلات بهایی است که علوم انسانی را مضر می داند ؟! کاملا واضح هست که شما یا اطلاعاتتان نزدیک به صفر است یا فقط این مطلب را برای عوام فریبی نوشته اید .

شما اعلام داشتید که جمهوری اسلامی قصد دارد و تلاش کرده است بهاییان وارد دانشگاه شوند و تشکیلات بهایی جلوی ورود جوانان را به دانشگاه گرفته است مثال فرم کنکور را آوردید که از سال 83 گزینه ستون مذهب را از فرم ثبت نام کنکور برداشته اید اما در ادامه نگفتید که گزینه ستون مذهب را از فرم ثبت نام در دانشگاه بر نداشتید . شما اعلام نداشتید که اکثر دانشجویان بهایی از سال 85 در دانشگاه های ایران مشغول به تحصیل بوده اند بی هیچ علتی از دانشگاه اخراج گردیده اند . گاهی توسط مسئولین ابراز می شود که این دانشجویان تبلیغ کرده و به این دلیل از دانشگاه اخراج گردیده اند نخست آنکه این جوانان هیچ تبلیغی در دانشگاه نداشته اند و حال از شما سوال می کنم شما مگر نگفتید تشکیلات بهایی می ترسد که جوانانش به دانشگاه وارد شوند و در برخورد با دیگر جوانان از دین بهایی زده و از دین جدا گردند ؟ پس چه ترسی از تبلیغ دیانت بهایی دارید ؟ شما اگر به ایدئولوژی خود مطمئن هستید پس چرا اقدام به پاکسازی دانشگاه از ایده های دیگر می کنید ؟! پس بگذارید جوانان بهایی تبلیغ بکنند و جوانان مسلمان نیز تبلیغ کنند و همینطور دیگران همچون کسانی با اعتقادات مارکسیستی ، شما که خود را اندیشه و اعتقاد برتر می دانید پس بگذارید تمام جوانان موقعیت آشنایی با اسلام را در دانشگاه ها داشته باشند ! اگر نیاز به هدایت باشد در همان دانشگاه باید این هدایت شکل بگیرد .

سوال آخر بنده از شما این است که حال شما که تا این حد طرفدار ورود جوانان بهایی به دانشگاه هستید پاسخ دهید که چرا فعالین حق تحصیل بهایی توسط جمهوری اسلامی مجازات شده و زندان می افتند ؟! مگر من چه گفتم و چه خواستم ؟ سما نورانی ، درسا سبحانی ، ایقان شهیدی ، سارا محبوبی و .... اینها مگر چه گفتند ؟ چه خواستند ؟ مگر جمهوری اسلامی طرفدار ! ورود جوانان بهایی به دانشگاه نیست ؟ پس چرا با فعالین حق تحصیل بهایی که تنها در خصوص رفع محرومیت از تحصیل فعالیت داشته اند این برخوردها می شود ؟ می گویید این جوانان حق تحصیل را بهانه کرده بودند ؟ مثال بیاورید سما نورانی ، سارا محبوبی ، ایقان شهیدی و درسا سبحانی چه اغتشاشی کرده بودند ؟ در کدام براندازی نقش داشته اند ؟ کجا را بمب گذاری کرده اند ؟ در کدام راه پیمایی حضور داشته اند ؟ چه تبلیغی و اقدامی علیه نظام کرده بودند ؟ واقعا آنقدر بی منطقی در نوشته هایتان دارید که بنده بیش از این فرصت توضیح دادن به همگی آنها را ندارم و اگر قرار به آگاه شدن باشد با این نوشته بایستی توجیه و آگاه شوید و گرنه ادامه ی این بحث بیهوده و عبث است .

در مورد مطالبی که در خصوص منطقه ییلاقی خانواده خانجانی یعنی دازگاره افشار نوشته اید در نوشته ای جداگانه در آینده پاسخ خودم را خواهم داد .

من در ادامه چندین نامه از طرف حراست وزارت علوم را قرار می دهم که دستور مستقیم به محروم نمودن پیروان دیانت بهایی از دانشگاه را داده است . آیا این تعداد سند برای پایان صحبت های بی اساس شما کافی نیست ؟

- نامه محرمانه حراست وزارت علوم به حراست 81 دانشگاه برای اخراج و شناسایی دانشجویان بهایی از دانشگاه ( اینجا ملاحظه کنید

- نامه حراست مرکزی دانشگاه پیام نور استان سیستان و بلوچستان برای اخراج دانشجویان بهایی از دانشگاه های این استان ( اینجا ملاحظه کنید )

- نامه بدست امده از دانشگاه گیلان برای اخراج دانشجویان بهایی از دانشگاه ( ) اینجا ملاحظه کنید )

- نامه ای دیگر از دانشگاه گیلان برای محرومیت دانشجوی بهایی از دانشگاه با توجه به مصوبه ای از شورای انقلاب فرهنگی ( اینجا ملاحظه بفرمایید )

- نامه ای محرمانه از شورای انقلاب فرهنگی در خصوص محروم نمودن بهاییان از تحصیلات دانشگاهی ( اینجا ملاحظه کنید )

و درپایان نامه ای خواهید دید از اخراج یک دانشجوی بهایی دیگر از دانشگاهی در اصفهان که فقط به علت بهایی بودن اخراج میگردد

برای زهرا امیرابراهیمی که غمش غم ما بود و غربتش قفس ما

2010-06-06T17:09:00.000-07:00

از 13 اردیبهشت که از زندان به شکل موقت و با تودیع وثیقه آزاد شدم میان تمام هیاهو و توجه هایی که در مدت بازداشتم شده بود نوشته و توجه یک نفر نظر من را به خودش جلب کرد . نوشته ای از خانم زهرا امیرابراهیمی با تیتر « عکسی از نوید خانجانی پس از بازداشت » که در سایت مردمک منتشر گردیده بود .

در مطلب منتشره ؛ خانم امیرابراهیمی در مورد عکسی از بنده در مقابل دادگاه زمانی که مامورین قصد انتقالم به زندان اوین را داشته اند اینگونه می نویسند « نگاهی که در این عکس با آن روبه‌رو شدم تاثیرگذار بود و پر از امید ... »

در ادامه با اجازه توضیح مختصری درخصوص خانم زهرا امیرابراهیمی داشته باشم هرچند که می دانم اغلب خوانندگان این مطلب با فعالیت و شخصیت این هنرمند عزیز آشنایی دارند. خانم امیرابراهیمی بازیگر سرشناس و محبوب تلویزیون و سینمای ایران بوده ، ایشان فارغ التحصیل رشته بازیگری تئاتر می باشند این بازیگر محبوب ایرانی علاوه بر حرفه بازیگری در حرفه عکاسی نیز فعال می باشد.

خانم امیرابراهیمی در حال حاضر در کشور فرانسه ساکن می باشند و شاید علت حضور این بازیگر ایرانی را در کشور فرانسه و ترک وطنشان را بتوان مرتبط با جنجال فیلم های منتسب به وی دانست . این فیلم ها ایشان را در حال هم آغوشی با پسری جوان به تصویر می کشیدند و با پخش گسترده این فیلم ها بر روی سی دی و اینترنت خانم امیرابراهیمی در گفتگویی با روزنامه گاردین انتساب آنها به خودش را انکار کرد و آن را تهمتی ناروا و برچسبی غیر انسانی نامید .

خانم امیرابراهیمی عزیز بیش تر از این مطلب را طولانی نکنم و حرف خودم را مختصر در چند خط پایانی ابراز کنم . نخست اینکه شما در هر کشور و درهر شهر و به هر فعالیتی که مشغول باشید از یاد من و امثال من نخواهید رفت و فراموش نمی شوی ، همیشه به یادت هستیم به یاد زنی که فقر فرهنگی جامعه ی آن کمرش را خم کرد ، به یاد زنی که آبرو و روانش سی دی شد در دست عوام ، به یاد زنی هنرمند که امروز برای کسب اندکی آسایش روح و روان راهی غربت شده است ، به یاد زنی که قربانی بازی نامردان و نامردمان شد .

خانم امیرابراهیمی عزیز شما از خنده ی من در عکس مقابل دادگاه گفتی _ بله من خندیدم ؛ خندیدم به آنان که گمان می کنند می توانند آزادی را با قفس هایشان بگیرند . شما درست گفتید در خنده من امید هست ، امید به جامعه ای که در آن کسی به خاطر باورهای مذهبی خود از تحصیل محروم نمی شود ، امید به جامعه ای که روح و روان هنرمندش بازیچه دست نامردان نیست ، امید به جامعه ای که نه تو مجبور به مهاجرت شوی و نه من به زندانش بیوفتم و من به پایان فصل سرد ایمان دارم و از سرمای حال حاضر هیچ باکی در دل نداشته و ندارم .

پی نوشت : گفتگویی از زهرا امیرابراهیمی

دوستان بهایی و البته غیر بهایی بخوانید و کمی در آن تعمق کنید

2010-02-22T02:32:00.000-08:00

رفقای گرامی مطلبی را در این پست خواهم گذاشت که خواهش دارم آن را با دقت تا انتها بخوانید . این مطلب توسط مسلم منصوری ( مستند ساز برجسته ایرانی ) در خصوص حوادث قبل و پس از انتخابات ریاست جمهوری و جنبش سبز و حرکت های اعتراضی توده های مردم در چند ماه اخیر نوشته شده است .

این مطلب برای کسانی که به این جنبش دلبستگی داشته و گمان می کنند که جنبشی برخواسته از خواسته های توده های مردم است جوابی کامل می باشد . و در اینجا خطابم دوستان بهایی ام می باشد ، از نظر من حمایت عده ای از شما دوستان بهایی از سبزها و جنبش سبز یک حرکت کاملا حزبی بود و این بود دخالت در سیاست ، که همیشه گفته می شد از آن بایستی پرهیز کرد . و آیا انتهای این کنجکاوی حزبی و انتخاباتی ( به گمان خود شرکت درحرکت آزادیخواهانه مردم ) لطمه به جامعه بهایی در ایران نبود ؟ و آیا این شرکت در بازی های جناح های سیاسی در ایران نبود ؟ و آیا این برخلاف دستورات امر نبود ؟ و آیا وقتی که به ما آزادی شرکت یا عدم شرکت در انتخابات داده می شود نباید کمی به روی این آزادی عمل فکر کنیم و تمامی جوانب آن را در نظر بگیریم و بعد عملی انجام دهیم ؟

و قبل از اینکه مقاله مورد نظر را در زیر بگذارم لازم می دانم که اعلام بدارم " اینجانب نوید خانجانی هیچگاه ارتباطی با موسوی و دوستانش و رنگ انقلابی آنها نداشته و ندارم و باعث خنده است که عده ای از دوستان بهایی که فعالیت های این چند ساله من و دوستانم که بوی هیچ رنگ و حزبی نداشت دخالت در سیاست می دانستند و همواره نامنصفانه ما را مورد نقد قرار می دادند و همیشه اعلام میکردند که ما ( فعالین حقوق بشری و حق تحصیل ) جامعه بهایی را در ایران به خطر می اندازیم "

مطلب را در زیر ملاحظه بفرمایید :

استراتژی رژیم در به هدر دادن پتانسیل اعتراضی جامعه ، جایگاه موسوی و نقش مجاهدین در آن

رژیم بدلیل اینکه بر جامعه حاکمیت دارد ، مانند همه حکومت ها همیشه جلوتر از دیگران عمق اعتراضات اجتماعی و مسیر حرکت آن را می بیند و برای چگونگی مقابله با آن برنامه ریزی می کند ۰ دو سال قبل از انتخابات اخیر ساختار سپاه را تغییر می دهد و بر اساس شرایط هر استانی شیوه سازماندهی و برنامه عملی سپاه را تنظیم می کند ۰ همان موقع فرمانده سپاه اعلام می کند که تغییر ساختار تشکیلات سپاه و استانی شدن آن بخاطر تهدید های داخلی و جلوگیری از شورش های اجتماعی است ۰

قبل از انتخابات با برگذاری مناظره های تلویزیونی بین کاندیداها موفق می شود در جامعه پیرامون انتخابات تنش و التهاب ایجاد کند ۰ زمینه را آماده می کند تا بخشی از جامعه درمسیر کنترل شده به خیابان بیاید تا به خیابان آمدن واقعی خود جامعه را یک دوره به عقب اندازد ۰ برای همین این بار بجای ″ ستاد تبلیغاتی ″ ″ ستاد خیابانی ″ راه می اندازد ۰ بعد از مناظره ها جمعی در حمایت از احمدی نژاد و جمعی در حمایت از موسوی در خیابان ها صف بندی می کنند ۰

رژیم در مقابل پتانسیل اعتراضی موجود در جامعه و از ترس اینکه اگر حرکتی از میان طبقات و اقشار له شده ایجاد شد ، به هم نچسبد تا جنبشی از آن حاصل شود ، مجبور است مانور کند و هر بار مجبور است بهاء بپردازد ۰ در همین جریان سبز که مردم بیرون آمدند ، رژیم بهای سنگینی پرداخت ، بناچار این بهاء را می پردازد تا از پرداخت عوارض بزرگتری یعنی درهم شکسته شدن کلیت حاکمیت اش جلوگیری کند ۰

بنابراین جناحی از حکومت در نقش اپوزیسیون و به عنوان بلندگو و نماینده خواسته های مردم ظاهر می شود تا امکان به انحراف بردن مسیر مبارزه مردم را داشته باشد ۰می بینیم سرکوب فیزیکی جامعه هم توسط حکومت کاملا جهت دار است ۰ بخشی ازنیروی اعتراضی که در قالب موج سبز به خیابان آمده را به معترض و اغتشاشگر تقسیم بندی می کند ۰ برای حرکت های اعتراضی مرز می گذارد تا بتواند آن را کنترل کند ۰معترضین را کسانی می نامد که به خیابان می آیند ، شعاری غیر از سرنگونی کلیت حکومت می دهند و به خانه های خود بر می گردند ۰ ولی اغتشاشگران کسانی هستند که به اماکن سرکوب حکومت حمله می کنند و شعار سرنگونی می دهند ۰

آنهایی را که بجرم اغتشاشگر دستگیر یا اعدام می کند ، سعی دارد به ضرب و زور تبلیغات به جریان هایی بچسباند که در جامعه کوچکترین مشروعیتی ندارند و از لحاظ اجتماعی سوخته شده اند ، نه تنها مشروعیتی ندارند که مثل مجاهدین تآثیر منفی در جامعه دارند .(1)

رژیم با وصل کردن حرکت اعتراضی مردم به چنین جریان هایی از گرایش بخشی از اعتراض کننده گان به شیوه قهرآمیز جلوگیری کرده و میان همین طیفی که به خیابان آمده دسته بندی ایجاد می کند ۰ جناح های حکومت سر هر چیزی که با هم مشکل داشته باشند ، سر این تقسیم بندی کردن اعتراض کننده گان با هم مشکلی ندارند ۰ همه آنها از هر جناحی تاکید می کنند که باید متمدنانه ! و مسالمت آمیز اعتراض کرد ۰ جناح های رژیم هر تضاد درون خانوادگی برای بدست گرفتن اهرمهای قدرت با هم داشته باشند ، درمقابل مردم و اینکه خواسته های توده ها را سر ببرند با هم همدست هستند ۰

یک بار با روی کار آوردن خاتمی مسیر مبارزه مردم را به انحراف بردند ، این بار با موسوی و روی کار نیاوردن موسوی انرژی اعتراضی جامعه را داغان کردند ۰ اواخردوره خاتمی ترفند جناح بندی حکومت در جامعه سوخته بود ، این برای رژیم خطرناک بود که اگر جایی مردم شورش کنند ، مهره های خود حکومت به عنوان اپوزیسیون بالای آن نباشند ۰ با مناظره های تلویزیونی و روی کار نیاوردن موسوی جسد دوم خردادی ها را در شکل دیگری در بخشی از جامعه زنده کردند ۰

جناح های رژیم به کمک هم و با تعزیه ای که راه انداختند توانستند بخش از کسانی که روزهای اول به خیابان آمده بودند را سرخورده کنند و به خانه هایشان برگردانند ، و برای بخشی از جامعه هم منشاء این حرکت را آمریکا و اسرائیل نشان دهند تا این بخش از جامعه علیرغم ضدیتی که با رژیم دارد بخاطر وابسته دانستن این حرکت به بیگانگان ! در آن ورود نکند برای اینکه رژیم ده ها فاکت نشان میدهد که این حرکت از طرف آمریکا و دولت های غربی حمایت و هدایت می شود.

اتفاقاً امثال موسوی در مسیری که حرکت های اعتراضی را میبرند عملاً این فاکت ها را در اختیار جناح خامنه ای قرار می دهند. این موسوی و سران سبز هستند که دقیقاً برای همین منظور از مردم دعوت می کنند روزهایی مثل روز قدس و سیزده آبان بیرون بیایند و شعارهایی مثل ″ اوباما با اونایی یا با ما″ و ″ نه غزه نه لبنان″ را در میان اعتراض کنندگان می آورند تا جناح خامنه ای بتواند این حرکت را وابسته به آمریکا و اسرائیل و انگلیس معرفی کند.

مبارزات بخشی از مردم را بجایی می آورند که دعوا سر این باشد که چه کسی و کدام جناح عکس خمینی را پاره کرده. عده ای دردانشگاه عکس خمینی را سبز کرده و به دست بگیرند. عده ای هم عزاداری برای پاره شدن عکس امام راحل شان راه به اندازند. بخش از نیروی اعتراضی را از مرجعی به مرجع دیگر و از آخوندی به آخوند دیگر هُل بدهند ، علیه خامنه ای شعار بدهند ولی عکس منتظری و موسوی را بدست بگیرند. یزیدشان خامنه ای باشد

و حسین شان دیگر مهره های خود رژیم و جنایتکارانی مثل هادی غفاری، صانعی، موسوی اردبیلی . . . باشند. اگر مرگ بر خامنه ای می گویند درود بر دو مجتهد صانعی و کروبی هم بگویند و پای منبر رفسنجانی در نماز جمعه بروند.

اما اگر مردم در دایره جناح های رژیم دور میخورند برای این است که چشم انداز دیگری ندارند ، وگرنه خواستۀ واقعی این مردم خیلی روشن است که سرنگونی کلیت این حکومت و دستیابی به حقوق انسانی خودشان است. ولی در این مرحله جدا از جناح های رژیم چیز سومی که میان مردم مشروعیت داشته باشد وجود ندارد. آن چیزی هم که به عنوان جریان سوم وجود دارد یعنی بخشی از همین اپوزیسیون مثل مجاهدین و بعضی از جریان های مدعی چپ و تلویزیون های بیست و چهار ساعته ...، عملکرد آنها بیشتر مردم را به سمت جناح های رژیم هل می دهد.

در همه جای دنیا خشم مردم علیه یک حکومت با عشق به جریان جایگزین آن حکومت برای تغییر بنیادین ترکیب میشود و جنبش از آن پدید میاید. اما در ایران این جریان های مدعی جایگزین حکومت نقش معکوسی دارند. حضورشان نه تنها شوری در مردم برای تغییر حاکمیت ایجاد نمی کند بلکه تأثیری مأیوس کننده بر جامعه دارند. برای همین رژیم اصرار دارد که به دروغ جریان هایی مثل مجاهدین را به عنوان جایگزین خود به جامعه نشان دهد تا شور و شوق مردم را برای تغییر حاکمیت از بین ببرد ، مردم به همین جناح های جمهوری اسلامی تمکین کنند و فکر کنند که با خود جناح های رژیم می توانند قدم به قدم جلو بروند.

وقتی یک نیروی واقعی و تأثیرگذار در این مرحله در جامعه حضور ندارد تا به جامعه در جهت دستیابی به حقوقش کمک کند می بینیم چگونه حکومت بخشی از پتانسیل اعتراضی و خشم توده های به جان آمده را به ناکجا آباد می برد و به هدر میدهد و اصل مبارزه را به چیزی پوشالی تبدیل میکند و در نهایت جامعه را یکدوره به عقب می برد.

اینکه گفته میشود در جامعه رهبری نیست اتفاقاً رهبری هست. رهبری پیچیده و خطرناکی هم بالای سر جامعه هست. باید دید جامعه در چه بخشی و در چه نقطه ای رهبری ندارد. جایی که مطالبات اصلی زحمتکشان و له شدگان و حرکت آنان متشکل و کانالیزه بشود یک رهبری واقعی و نیروی بالندۀ مردم نیست ، وگرنه به جز این ، در بخش های های دیگر اتفاقاً رهبری هست. در همین جریان سبز چه کسی در روزهای مشخص اعلامیه میدهد و مردم را به تظاهرات دعوت می کند؟ چه کسی از موضع رهبری مردم را به مسیر دعوت می کند و اعلام می کند که هرکسی اغتشاش کند از ما نیست؟ آنجایی که باید و لازم است موسوی و شبکه های وابسته به او به عنوان رهبر بیایند و حرکت مردم را به انحراف ببرند به عنوان نماینده مردم و رهبر جریان سبز می آیند ، ولی آنجایی که باید مستقیم مسئولیتی متوجۀ آنها نباشد و دست جناح خامنه ای باز باشد تا با اعتراضات مردم آنگونه که لازم است برخورد کند و آنها پاسخگو نباشند ، دور می ایستند و با شیادی اعلام می کنند که خوبی موج سبز این است که سخنگو و رهبر ندارد و مثل خونۀ قمرخانوم هرکسی هرکار بخواهد می کند و این را یک امتیاز جلوه می دهند.

کافی بود موسوی اعلام می کرد که اعتراض کنندگان مرز خود را با دولت های غربی اعلام کنند و خودش تیز و مشخص مرزبندی می کرد تا ابزار تبلیغاتی جناح خامنه ای را می سوزاند . ولی می بینیم به جای این مرزبندی ، گاهی برای رد گم کردن یک موضعگیری دوپهلو می کند و سریع از روی آن رد می شود. آنهم زمانی همین موضع دوپهلو را می گیرد که جناح خامنه ای استفاده خود را از این ماجرا کرده است. با شیوۀ پیچیده ای همین موج سبز را رهبری کردند ، منتها اینها رهبران واقعی توده های بپاخواسته نیستند اینها رهبران دروغین و خائن به مردم هستند. آن رهبری که بتواند جامعه را از این مرحله سریعتر عبور دهد و این جنایتکاران را بسوزاند نیست. وگر نه این پتانسیل اعتراضی که می توانست در یک سرفصل دیگر کمر رژیم را بشکند توسط عنصر ایدئولوژیک حکومت یعنی موسوی در کانال انحرافی تکه تکه و سرخورده نمی شد.

اینکار را خامنه ای و جنتی بدون امثال موسوی و جیره خوارهای آنها و بدون کمک رسانه های دولت های غربی نمی توانستند انجام دهند. اینجا نقش امثال موسوی و خاتمی به مراتب خیانت بارتر و جنایتکارانه تر از امثال خامنه ای و جنتی است. چون امثال خامنه ای و جنتی نمی توانستند بدون همکاری امثال موسوی خط خودشان را در جامعه جلو ببرند. موسوی در نقش اپوزیسیون مسیر بخشی از جامعه را جایی می برد که امثال جنتی می خواهند. موسوی فریبکارترین مهره های روی صحنۀ رژیم است. موضعگیری او را نسبت به خمینی هم می بینیم که چگونه سعی دارد بخشی از خواسته های به حق مردم را به خمینی نسبت دهد و انتقادش به جمهوری اسلامی این است که آرمان امام راحل را تمام و کمال اجرا نمی کند. بدین شیوه میخواهد با قداست بخشیدن به خمینی ذهنیت مردم را نسب به سرنگونی جمهوری اسلامی بشکند . وگر نه آرمان خمینی نه چیزی که امروز موسوی می گوید بلکه همانی است که موسوی در هشت سال نخست وزیریش انجام می داد. ده ها هزار زندانی را با دستور خمینی قتل عام کردند و چنان سرکوبی بر جامعه حاکم کردند که در تاریخ معاصر ایران بی سابقه بود. آرمان خمینی همان کاری بود که موسوی آنموقع با مردم می کرد که اگر حتی مردها پیراهن آستین کوتاه می پوشیدند روی دستشان رنگ می پاشیدند. تکلیف زنان هم که در آن دوران روشن است. حالا با نیرنگ بخشی از خواسته های اجتماعی را به خمینی می چسباند تا پایه گذار نظام زیر ضرب نرود.

همۀ آنهایی که تحت عنوان چپ و اپوزیسیون و کارشناس و هنرمند پشت ترفندهای رژیم قرار گرفتند و در رسانه ها و سایت هایشان از امثال موسوی حمایت کردند ، یا به عنوان فعالین اجتماعی و چپ ، جو زده شدند و بع بع کنان بااین موج رفتند، دقیقاً به رژیم کمک کردند تا از گسترش مبارزۀ مردم جلوگیری کند و خواسته ها و مطالبات مردم را در این نقطه سرببرد و در بخشی از جامعه سرخورده گی و پاسیویزم ایجاد کند .

در این مسیر در خوش بینانه ترین حالت حتی اگر روزی کنترل جامعه از دست رژیم خارج شود باز دولت های غربی با کشاندن جامعه در چنین مسیری تلاش دارند فقط یک جابجایی قدرت سیاسی در بالای حکومت اتفاق بیافتد ، بدون اینکه دستگاه نظامی و ماشین سرکوب و مناسبات اقتصادی و اجتماعی دست بخورد . برای همین هم دولت های غربی این گونه به تمامی از جناح به اصطلاح اصلاح طلب حمایت می کنند تا در آن نقطه آخوندهای مدّره ! و کراواتی های دمکراسی خواه ! را با هم ترکیب کنند.

هرجای دنیا چه در آمریکا چه در اروپا یا دیگر کشورها ، جامعه نیروی بالنده و هشیار خود را داشته و جنبشی برپایه خواسته های اقشار له شدگان پدید آمده توانسته مبارزه ای رو به جلوداشته و حقوقی را برای مردم نهادینه کند.

امروز هم در جامعه ایران یک چیز خیلی روشن و مشخص است و آن اینکه پتانسیل و خواست کافی برای تغییرات بنیادین در جامعه وجود دارد ، جامعه تشنه تغییرات اساسی است تنها باید کمک کرد تا جامعه از این گذرگاه ها و دست انداز ها عبور کند ، و این کمک چیزی نیست جز اینکه ترفندها و ترمزهایی که حکومت و سرمایه داری جهانی سر راه مبارزه مردم می گذارند را بدرستی تشخیص داد و آن را سوزاند و کمک کرد حرکت جامعه به سمت مطالبات اصلی اش یعنی تقسیم مساوی ثروت کانالیزه شود . احتیاجی هم نیست تا یک سری علاف و عقب مانده های سیاسی برای مردم دستورالعمل مبارزاتی صادر کنند. اگر مبارزۀ جامعه در مسیر طبیعی خودش حرکت کند ، در عمل به راه کارها و چه باید کردها و به نیروی بالندۀ خودش دست می یابد. چون آنوقت فقط چهره عریان دستگاه سرکوب حکومت می ماند و خشم مردم . چیزی بنام اپوزیسیون قلابی و اصلاح طلب پوشالی، بین خشم مردم و دستگاه سرکوب حکومت قرار ندارند تا مانع برخورد خشم مردم با حاکمیت شوند . اگر نیرویی می توانست این ترفند های حکومت را در جامعه بسوزاند ، تا کنون این رژیم چند کفن پوسانده بود .

(۱)استفادۀ رژیم از مجاهدین :

جمهوری اسلامی به خوبی از ذهنیت جامعه نسبت به مجاهدین آگاهی دارد. چند سال است که پیرامون آنها تبلیغ می کند تا از آنها پهلوان پنبه بسازد. اگر تصویر مجاهدین را در این چندسال خوب نگاه کنید متوجه می شویم که چرا رژیم اصرار دارد این تابلو را با میخ روی دیوار ، جلوی جامعه نگهدارد.

مجاهدین در چندسال گذشته هرکاری که از دستش برآمد انجام داد تا مورد قبول دولت های غربی واقع شود تا جایی که در سایت رسمی خود تیتر می زدند که بوش باید از مجاهدین حمایت کند. حرف تونی بلر را تیتر میکردند که اسلام مدّره چیز خوبی است و اعلام می کردند که اسلام ما مدّره است و همانی است که بلر می گوید. علیرضا جعفرزاده نماینده آنها در فاکس نیوز مرتب برمی شمرد که مجاهدین چه فواید و مزایایی می تواند برای آمریکا داشته باشد. امثال ریچارد پرل را در مراسمشان دعوت می کردند و ریچارد پرل در مراسمشان در واشنگتن می گفت چه کسی فکر میکرد ما شوروی را شکست بدهیم. افغانستان و عراق را شکست بدهیم. هواداران مجاهدین برایش سوت میزدند، کف میزدند و هورا می کشیدند. مریم رجوی در مقر خود پشت سرهم برای یک مشت دزد و مفتخور مجلس اعیان انگلیس و دیگر دولت های غربی مهمانی ترتیب میداد و خواهران و بردران مجاهد دستمال به دست دور میز این مفتخورها برای پذیرایی می ایستادند.

در این مهمانی ها مریم رجوی حرف های بوش را تکرار می کرد که دمکراسی از دمشق تا تهران باید برود و پیشاپیش برای حفظ مالکیت خصوصی و بازار آزاد تضمین می داد . هرحرفی که از دهان صاحبان و قلدرهای جهانی بیرون می آمد ، مسعود رجوی سریع آن را به عنوان مواضع سازمانش اعلام می کرد.

یا در دورۀ صدام وقتی رجوی می خواست از این سوی پادگان به آن سوی پادگان تحت اختیارش برود ماشین ضد گلوله سوار می شود، روی فرش قرمز راه میرود و اعضای مجاهدین مثل دژبان کلانتری لباس می پوشند و در دو طرف فرش قرمز برایش پا می کوبند می خواست به غرب نشان دهد که دستگاه و ارتش او نه انقلابی که همشکل آنهاست یا وقتی ماه محرم عزاداری راه می اندازند، قرآن سرمی گیرند و به سر و سینۀ خود می زنند باز برای این بود که به غرب بگوید اسلام آنها فرقی با اسلام رسمی موجود منطقه ندارد.

مجاهدین هرچه در توان داشت برای بالایی ها انجام داد تا مُهر تأیید دریافت کند اما در عمل آمریکا و سایر دول غربی از مجاهدین نه به عنوان آلترناتیو که فقط در حد تیم های اطلاعاتی و جاسوسی استفاده کردند. دولت های غربی هم مثل رژیم به جایگاه و توان مجاهدین در جامعه آگاهی دارند. اگر مجاهدین قادر بود یک دهم دوم خردادی ها ذهنیت اجتماعی را به خودش مشغول کند تا کنون مهر تأیید را گرفته بود.

چند سالی است که رژیم به داد آنها رسیده و با نمایشی که برسر پادگان اشرف و ماندن و یا نماندن آنها در عراق براه انداخته ، مانع از این شد که دستگاه مجاهدین از درون بپوسد. اگر رژیم کاری به مجاهدین در عراق نداشت و این نمایش های کسل کننده را در مورد پادگان اشرف اجرا نمی کرد و آنها را به حال خودشان در عراق رها می کرد و این قدر به بهانه های مختلف آنها را به روی آنتن های خبری و تبلیغاتی نمی آورد ، تا کنون مجاهدین به خاطر به بن بست رسیدن استراتژی شان به صدها تضاد و عوارض درونی دچار شده بودند ولی رژیم کمک کرد دستگاه مجاهدین سرپا بماند که از آنها به عنوان مترسک سر جالیز بسازد تا جامعه از ترس حضور آنها به همین به اصطلاح اصلاح طلبان پناه ببرد.

مسعود رجوی تمام فاکت هایی که برای هوادارانش میاورد تا به آنها نشان دهد که مجاهدین برای رژیم خطرناک هستند از حرفهای سران رژیم فاکت میاورد. یک فاکت نمیدهد که مجاهدین مثلاً به خاطر منطقه ای که در ایران آزاد کرده اند و یا بخشی از ماشین نظامی رژیم را در هم شکسته اند یا منشاء یک حرکت اجتماعی در طی این سال ها بوده اند ، برای رژیم خطرناک هستند. رژیم برای جلوگیری از گسترش حرکت های اجتماعی هر حرکتی اعتراضی را به آنها وصل می کند. آنها هم اعلامیه صادر میکنند و گفته های رژیم را تأیید می کنند. رژیم همزمان با اعتراضات داخل کشور ، توسط دولت عراق به پادگان اشرف حمله می کند تا تبلیغات خود را با این حرکت برای جامعه باورپذیر کند و بخشی از جامعه قبول کند که مجاهدین هم پشت حرکت های اعتراضی قرار دارند . حمایت مجاهدین از موسوی و کروبی و نامه نگاری به مجلس خبرگان آخوندی به همین منظور است. چیزی را که روزنامۀ کیهان به مجاهدین نسبت می دهد، آنها بایستی تأیید کنند. در معنا توپی را که رژیم به سمت مجاهدین می فرستد مجاهدین به رژیم پاس می دهد . برای همین وقتی میاید از جناحی از رژیم حمایت می کند از همۀ مهره های دوم خردادی ها و از امثال علی کشتگرها و فرخ نگهدارها سبقت می گیرد. امثال فرخ نگهدارها تاکنون مجلس خبرگان را به رسمیت نشناخته اند و برایش نامه ننوشتند. ولی مجاهدین اینکار را می کند. چون مسیری را که طی کرده ، برای سرپا ماندن راهی جز این ندارد.

رژیم با وصل هر حرکت اعتراضی به مجاهدین در حقیقت می خواهد جامعه را به سمت اصلاح طلبان هل بدهد. مجاهدین را به عنوان یک نیروی سرنگونی طلب جلوی جامعه نگهدارد تا مشروعیت سرنگونی را در ذهنیت جامعه تخریب کند. حمایت نمایندگان دولت های غربی از مجاهدین از همین زاویه است که با رژیم برای جلوگیری از یک انقلاب مردمی منافع مشترک دارند.

در تاریخ معاصر ایران کمتر جریانی به عظمت مجاهدین بوده. مجاهدین بعد از جنبش الفتح بزرگترین سازمان زیرزمینی مسلح در منطقه بود. با این حال باز در تاریخ معاصر ایران هیچ جریانی به سرنوشت آنها و به این ذلت دچار نشده است .

موضع سیاسی هر شخصی و یا هرجریانی خود به خود اصالت ندارد بلکه مواضع سیاسی از زیربنای تفکری که نام ایدئولوژی برآن گذاشته اند بیرون میاید. مجاهدین نمی توانستند موضعگیری های سیاسی آنچنانی که شاهد آن بودیم داشته باشند و نمی توانستند شعارهای خود را منطبق با شر دوران نمایند مگر اینکه ایدئولوژی خود را تا آنجا استحاله کنند که دیگر در مقابل و ضدیت با امپریالیسم قرار نداشته باشد بلکه همسو و در خدمت آن باشد. لذا همین که بتوانند به طور مادی در اختیار شر و اهریمن زمان قرار بگیرند می بایستی در درجۀ اول آن طرز تفکری را که حق طلبانه و در خدمت محرومین جامعه بود را به سلمانی برده و تمامی قسمت های حق طلبانۀ آنرا اصلاح کنند تا بتوانند در جبهه نا حق قرار گیرند. بنا براین نمی شد با ایدئولوژی که بنیانگذارانش تعریف می کردند و مرز می کشیدند بین استثمار کننده و استثمار شونده ، رفت برای غارتگران بین المللی کارکرد. وقتی مرز تکاملی و ضد تکاملی ، خلق و ضد خلق را برداشتند و جایش را رجوی گذاشتند دیگر همه چیز مجاز شمرده می شود.

این برداشتن مرز و عملکردهای آنها از مواضع سیاسی شان تا شکل و شمایل تشکیلاتی و نظامی که از خود نشان دادند ، تا ادا و اطوار رهبرشان ، و مجموعه عملکردشان در طی این سال ها ، خود را در اشکال مختلف به کلیت جامعه نشان داد. همین دیدن مظاهر مادی توسط مردم بود که مجاهدین را هیچگاه از آن خود ندانستند.

از طرفی دیگر مجاهدین با این سلمانی بردن ایدئولوژی خود خیانت بزرگتری را انجام داد و آن قطع آرمانی نسل اول انقلاب با نسل های بعدی بود. وقتی یک پدیده به اندازۀ قد و قامت خود در مسیر شر یا خیر قرار می گیرد به همان اندازه به تغییر جامعه درزمان خود و در زمان های بعد از خود تأثیر می گذارد. وقتی مجاهدین و بخشی از جریان های مدعی چپ آن آرمان حق طلبانه را به گورستان می فرستند ، جامعه را از آن آرمان تهی می کنند که درنبود آن امثال احمدی نژاد با شعارهای پوشالی جای آن آرمان را پر می کنند.

باید گفت اگر نیرویی درهمان مسیر حق برود و درهمان جا نیز شکست تشکیلاتی بخورد آن آرمان را از گردنۀ آن گذارگاه تاریخی عبور داده و این فرصت را برای نسل های بعد باقی می گذارد که تشکیلاتی بر مبنای همان آرمان بنا کند اما مجاهدین پس از شکست تشکیلاتی در سال شصت ، بجای برخورد انقلابی با شکست که همان اصرار بر آرمان باشد ، آرمان را به نفع تشکیلات قربانی می کند تا تشکیلات در پناه همان شر دوران حفظ بشود. این آن نقطه ای است که رژیم و شر دوران یعنی امپریالیست ها هردو از آن سود می برند تا بوسیلۀ یک پوسته و قالب تهی شده از برآمدن تشکیلات رادیکال بر پایۀ آرمان انسانی در جامعه جلوگیری کنند. آنها خوب می دانند که چگونه حضور مجاهدین جای آن تشکیلات جدید را تنگ می کند و حضور مجاهدین بیشتر برای زیر سوال بردن همان آرمان و مبارزۀ مسلحانه بکار می آید و چون مجاهدین مدعی سرنگونی رژیم هستند خود بخود تبدیل به ضد انگیزۀ سرنگونی میشوند و انگیزۀ سرنگونی را در نیروهای فعال جامعه میکشند و چون سابقۀ مبارزۀ مسلحانه دارند ، مشروعیت اصل مبارزۀ مسلحانه در ذهنیت جامعه زیر سوال میرود

رژیم در سرفصل هایی که به مجاهدین به عنوان یک اهرم احتیاج دارد آنها را باد می کند و در سرفصل های دیگر دست و پایش را می بندد تا به درمانده گی بیشتر دچار شود ، و چنین جریانی را به عنوان اپوزیسیون خودش به جامعه نشان دهد . این سرنوشتی که مجاهدین و بخشی از جریان های چپ به آن دچار شدند ، محصول این است که پا از اردوگاه ندارها و اقشار له شده گان بیرون گذاشتند و به آرمان محرومین روی برگرداندند .

و گر نه بحث این نیست که چرا منشآ حرکت اجتماعی نیستند یا مثلآ رژیم را تا کنون سرنگون نکرده اند یا کار و مبارزه کم کرده اند . حرف این است که بخشی از این به اصطلاح اپوزیسیون بخاطر اینکه پا در جبهه نا حق گذاشته اند و بخاطر عملکرد غلط وخیانت آمیز شان ، و یا اینکه بی دنده و ترمز بع بع کنان به دنبال امثال موسوی راه می افتند ، یا مانند هخاها در رسانه ها با دادن امیدهای واهی ، چه با خبر وچه بی خبر به رژیم کمک می کنند تا فضای بی اعتمادی و بی هویتی را در جامعه بیشتر گسترش دهد و جامعه را از شور و شوق مبارزه و از یک آرمان انسانی تهی و سرخورده کند .

و باز باید گفت که مردم توهمی به ماهیت این حکومت ندارند. بایستی اهرم هایی را که رژیم برای سرکوب ذهنیت جامعه به کار می گیرد تا انرژی اعتراضی اش را به هدر بدهد ، دید و آن را سوزاند . و تمام ترفند رژیم و دولت های غربی جز این نیست که نگذارند جامعه جز جناح های رژیم چشم انداز دیگری پیدا کند و نگذارند خواسته ها و دردهایش در بستر درستی کانالیزه بشود. تمام شگردهای حکومت و فریبکاری سران جریان سبز ، جز این نیست که شوق مبارزه را در مردم بکشند و توده ها را سرخورده و پاسیو کنند . بنابراین بایستی این ابزار را در دست رژیم سوزاند ، سوزاندن این اهرمها و ترمزهای پیش روی حرکت مردم ، در هر شعاعی و با هر امکانی وظیفه هرفرد و جریان مسئولی هست که اجازه ندهد رژیم جامعه را از تغییر بنیادین سرخورده و نا امید کند.

مسلم منصوری _ February / 2010

اعترافات متهمین روز عاشورا در دادگاه و سوال چند نسل از محمود احمدی نژاد

2010-02-12T20:51:00.000-08:00

پس از مشاهده اعترافات متهمین در دادگاه های نظام جمهوری اسلامی ایران که در روز های اخیر پخش شد قصد آن را دارم تا در ادامه به بررسی شرایط این دادگاه ها و اعتراف متهمین در آن بپردازم . نخست تصمیم دارم این نکته را بررسی کنم که اعترافات متهمین و پخش آن از رسانه های همگانی همچون تلویزیون ، رادیو ، روزنامه و... به چه منظوری صورت پذیرفته است و چه هدف و مقصدی را دنبال می کند.

اعترافاتی که در چند روز اخیر از سوی رسانه های دولتی منتشر گردید تنها مرحله ای از مراحل یک پروژه سرکوب و تصفیه دگراندیشان می باشد که کلید آن نه امروز بلکه طی سالیان گذشته خورده است که جریان و سیاست تازه ای نمی باشد بلکه در سه دهه گذشته یعنی سال 58 ، 67 ، 78 نیز بارها شاهد این جریان بوده ایم که من در اینجا این مراحل را به ترتیب با ذکر دلیل مطرح خواهم کرد .

برای تصفیه و سرکوب کامل دگراندیشان در یک نظام ایدئولوژیک 4 فاکتور مورد استفاده قرار می گیرد و لازم به ذکر است که این فاکتورها تنها توسط نظام اسلامی مورد استفاده قرار نگرفته بلکه در گذشته توسط بسیاری از نظام هایی ایدئولوژیک همچون شوروی کمونیستی در دوران استالین نیز مورد استفاده قرار گرفته است .
1- ایجاد بحران 2- شیطان جلوه دادن رهبر دشمن 3- شیطان جلوه دادن افراد دشمن 4- نسبت دادن وحشی گری ها

ما در اینجا می توانیم مسئله اعترافات متهمین در دادگاه ها و نمایش آن از طریق رسانه های جمهوری اسلامی را قسمتی از این پروژه سرکوب و تصفیه دگراندیشان برای پیشبرد مراحل دوم ، سوم و چهارم پروژه سرکوب بدانیم . در این دادگاه ها به وضوح مورد دوم یعنی شیطان جلوه دادن رهبر دشمن را شاهد هستیم و پس از شیطان جلوه دادن رهبر دشمن با اعتراف متهم به پیروی از این شیطان ، متهم نیز شیطان جلوه داده می شود و در پایان تمامی اتفاقاتی که در بحران رخ داده است و وحشیگری های حاصل از این بحران به شیطان که همان متهم نیز می باشد باز می گردد .

در اینجا برای بررسی بهتر این پروژه توجه شما را به مطلب روزنامه کیهان پس از پخش اعترافات متهمین در دادگاه جلب می کنم . پس از برگزاری دادگاه متهمین روز عاشورا و اعترافات متهمین در آن ، روزنامه کیهان در 12 بهمن اقدام به درج مطالبی در خصوص این اعترافات کرده است که در آن چند تیتر جلب توجه می کند و مورد تاکید این روزنامه بوده است . این تیترها را در اینجا می نویسم و در ادامه به ترتیب تک تک آنها را بررسی خواهم کرد . " تنها راه آمریکا برای پیروزی در برابر ایران حمایت از سبزهاست" ، " ارتباط مستقیم آشوبگران عاشورا با مقر بهاییان در اسرائیل " ، " اغتشاشات اخیر ایران ریشه خارجی دارد " ، " ارسال عکس و فیلم به منافقان " ، " دستور از بیت العدل می گرفتم " ، " یکی از متهمان اغتشاشات روز عاشورا، به ارتباط مستقیم خود با مرکز فکری بهاییان اعتراف کرد"
ابتدا این بررسی را با طرح چند سوال آغاز می کنم . مطابق 4 فاکتوری که در راستای رسیدن به سرکوب و تصفیه دگراندیشان در نظام های ایدئولوژیک گفته شد _ بحران در ایران امروز چیست ؟ چه شخص و یا چه گروهی نقش دشمن در ایران امروز را دارد ؟ افراد دشمن در این بحران چه کسانی هستند ؟ چه اقداماتی در این بحران وحشی گری بوده است و از سوی چه کسانی شکل گرفته ؟

بحران سال 88 در ایران انتخابات ریاست جمهوری و تقلب گسترده در این انتخابات بوده است که در ادامه ی آن جنبش سبز به تدریج تبدیل به دشمن می گردد و پس از آن شاهد شیطان جلوه دادن این جنبش می باشیم و در این راستا جنبش سبز را به کشورها و گروه های مخالف در خارج کشور متصل میکنند که تیتر " تنها راه آمریکا برای پیروزی در برابر ایران حمایت از سبزهاست" از روزنامه کیهان در 12 بهمن اثبات این ادعا می باشد و پس از شیطان جلوه دادن این جنبش ، دگراندیشان از وابستگان به این جنبش معرفی می گردند که در این مرحله شاهد اعترافات اجباری و دادگاه های نمایشی متهمین ( دگراندیشان ) می باشیم . و در مرحله آخر که همان مرحله چهارم یعنی " نسبت دادن وحشی گری " می باشد شاهد اعتراف متهمین به دخالت در اغتشاشات و درگیری های خیابانی هستیم که در آن متهمین به خرابکاری هایی که نکرده اند اعتراف می کنند و همزمان در این دادگاه شاهد پخش فیلم هایی هستیم که عده ای در حال آتش زدن ماشینی هستند و اینگونه پرونده بحران با تصفیه و سرکوب عده ای از دگراندیشان و ایجاد فضای رعب و وحشت در یک دهه آینده ی آن جامعه بسته می شود . و اینگونه در نظام ایدئولوژیک ایران از رشد و گسترش هر گونه اندیشه دیگر که خلاف اندیشه نظام حاکم است جلوگیری می گردد . بدین ترتیب که بحران ایجاد می شود و دگراندیشان سرشناس در هر قسمت سرکوب و تصویه میکنند و با فضایی که این سرکوب در آینده جامعه به وجود می آورد حالت خفقان و وحشت برای دیگر افراد این جامعه در طی حداقل 10 سال باقی می گذارد.

حال در ابتدای این مقاله اشاره ای داشتم به برخورد های مشابه در دهه های گذشته که به شکل کوتاه توضیحاتی می دهم . نخستین سرکوب و تصفیه را می توان در سال 58 مشاهده نمود که در آن هرگونه اندیشه مخالف با برچسب ارتباط با نظام قبلی یعنی نظام شاهنشاهی سرکوب و حذف می گردد که در آن سال ها نیز همچون امروز بهاییان مورد سرکوب قرار می گیرند و تقریبا 10 سال بعد از آن یعنی در تابستان سال 67 شاهد دور جدیدی از بحران هستیم که این بحران اقدامات مسلحانه منافقین است و پس از آن ارتباط منافقین با عراق و کشور دشمن می باشد و سپس تمامی دگراندیشان از جمله کسانی که حتی اعتقادات مارکسیستی داشته و نقشی در این اقدامات مسلحانه نداشته اند مورد سرکوب و تصفیه نظام حاکم یعنی نظام جمهوری اسلامی قرار می گیرند . و تقریبا پس از 10 سال یعنی درسال 78 نیز با سرکوبی مشابه روبرو می گردیم که اینبار بحران ، قتل های زنجیره ای و نبود آزادی برای مطبوعات ( تعطیلی روزنامه سلام ) می باشد که در این سال نیز شاهد واقعه ی 18 تیر و برخورد شدید و خشن نظام حاکم با هر گونه اندیشه مخالف در دانشگاه و بیرون از آن هستیم و پس از گذشت 10 سال ، بار دیگر در سال 88 این سرکوب و تصفیه را شاهد هستیم و در ابتدای این مقاله نیز به شکل کامل در خصوص آن صحبت گردید .

حال نکته ی قابل توجه در برخوردهای این دهه با دگراندیشان برپایی دادگاه های نمایشی و گرفتن اعترافات اجباری از دگراندیشان است. شاید بتوان دلیل این جریان را در شرایط حاکم بر جامعه در دهه ی جاری بررسی کرد ؛ شرایطی که گستردگی و پیشرفت علم در اطلاع رسانی دقیق و سریع که توسط رسانه هایی همچون اینترنت ، تلویزیون و ... برای مردم به وجود آورده است بررسی کرد شرایطی که سرعت و انتقال صحیح حوادث و رویدادها را با سند و دلایل محکم برای افراد جامعه مهیا کرده است که این شرایط نظام ایدئولوژیک اسلامی را مجبور می سازد تا نهایت سعی خود را داشته باشد تا این تصفیه ها و برخوردهای سنگین با دگراندیشان و کسانی که تفکر منتقد به این نظام دارند را صحیح و عادلانه جلوه دهد. و بدین ترتیب دست به گرفتن اعترافات اجباری از متهمین زده و آن را از رسانه های گروهی منتشر میسازد تا برخورد خود را با این افراد و گروه ها توجیه نماید .

در ادامه می خواهم مروری کوتاه داشته باشم بر اعترافات متهم بهایی در دادگاه متهمین حوادث روز عاشورا و همچنین اظهارات وی و اتهامات وارد بر او از طرف دادگاه و رسانه هایی همچون روزنامه کیهان را بررسی میکنم .

قسمتی از اعترافات متهم بهایی در دادگاه متهمین حوادث روز عاشورا ، چاپ شده در روزنامه کیهان مورخ 12 بهمن : " متهم پرونده چهارم که به درخواست قاضی صلواتی برای دفاع از خود در جایگاه قرار گرفته بود بعد از معرفی خود گفت : بیت العدل هیئت 9 نفری هستندکه در فلسطین اشغالی مستقر هستند و این هیئت هرگونه که دستور بدهند جامعه بهائی باید آن را اجرا کنند."

تا اینجا شاهد هستیم متهم بهایی از اطاعت خود از بیت العدل می گوید که باید عرض کنم که این هیئت 9 نفره به شکل انتخاباتی در یک انتخابات آزاد و سالم در بین بهائیان سراسر عالم انتخاب و تشکیل می گردد و این هیئت 9 نفره منتخب منتخبین می باشند و در بین این 9 نفر از کشورها و ملیت های مختلف حضور دارند و بهاییان سراسر عالم مطابق تعالیم دینی خود وظیفه دارند تا از دستورات و تصمیمات این هیئت منتخب پیروی کنند و چنانچه شما هر کدام یک از 300 هزار بهایی که در ایران می باشند را در این دادگاه بیاورید همین اظهارات را خواهد داشت و زمان استقرار تشکیلات بهاییان در اسرائیل به سال هایی باز می گردد که دولت اسرائیل هنوز تشکیل نگردیده است و آن قسمت که امروز فلسطین اشغالی نامیدند متعلق به دولت عثمانی بوده است.

در قسمت دیگر از اعترافات متهم بهایی چاپ شده در روزنامه کیهان مورخ 12 بهمن آمده است : " ... متهم افزود : ما به طور جدی در تجمعات و اغتشاشاتی که به نفع موسوی بود شرکت می کردیم . این متهم با بیان اینکه در انتخابات شرکت کرده و رای داده است تصریح کرد : در اغتشاشات 25 خرداد از میدان انقلاب تا نزدیکی میدان آزادی به همراه یکی از دوستان بهائیم حضور داشتم . اما در اغتشاشات روز عاشورا باید بگویم که از طریق شبکه بی بی سی ، رادیو فردا و صدای آمریکا مطلع شدم که قرار است در روز عاشورا تجمع برگزار شود ... "

در این قسمت متهم بهایی به رای دادنش در انتخابات اعتراف می کند و اینکه طرفدار موسوی بوده است و همین طور اشاره ای دارد به شرکتش در راهپمایی میلیونی مردم معترض به نتایج انتخابات در 25 خرداد ، حال قسمت هایی از قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران را با یکدیگر مرور میکنیم ، طبق اصل 27 قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران، «تشکیل اجتماعات و راهپیمایی ها، بدون حمل سلاح، به شرط آنکه مخل به مبانی اسلام نباشد، آزاد است.» پس در اینجا مطابق قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران این شخص به خاطر شرکت در تجمع مسالمت آمیز 25 خرداد جرمی مرتکب نشده است . از سویی دیگر مشاهده می کنیم در این روز در میدان آزادی عده ای از مامورین دولتی به سوی مردم بی دفاع که اعتراض خود را به نتایج انتخابات با تجمعی مسالمت آمیز ابراز می کردند آتش گشودند و چند شهروند معترض به نتایج انتخابات را به قتل رساندند و امروز به جای آنکه قاتل و کسی که اصول قانون اساسی را زیر پا گذاشته است در دادگاه حاضر و محاکمه شود شاهد محاکمه و محکوم شدن مقتول و مظلوم هستیم . در این قسمت روزنامه کیهان سعی کرده است به نحوی نمایش دهد که بهاییان همگی از طرفداران میرحسین موسوی بوده اند و این طرفداری دستوری از سوی بیت العدل به همگی بهاییان ایران بوده است . این حرف کاملا غلط بوده زیرا بیت العدل بهاییان ایران را فقط برای شرکت در انتخابات آزاد گذاشته بودند و برای اثبات این ادعا پیام رسمی مرکز بهاییان جهان یعنی بیت العدل به بهاییان ایران در خصوص شرکت در انتخابات موجود می باشد و در این پیام و هیچ پیام دیگر که از سوی بیت العدل بوده از شخص و حزب خاصی دفاع نگردیده است و برای اثبات این ادعا کافی است که به شناسنامه 300 هزار نفر بهایی ایران مراجعه کرده و در صورت مراجعه مشاهده کنید که درصد بالایی از بهاییان اصلا در انتخابات شرکتی نداشته اند و شناسنامه آنان سفید می باشد ! پس شرکت در انتخابات یک امر فردی و شخصی بوده است و هیچ دستوری در کار نبوده زیرا اگر دستوری در جریان بود بهاییان همگی در این انتخابات شرکت می کردند و بهاییان ایران نیز به عنوان یک شهروند ایرانی مطابق قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران حق رای و شرکت در این انتخابات را داشته است ، پس در اینجا هم جرمی از سوی این متهم بهایی صورت نپذیرفته است .

متهم بهایی در ادامه اظهارات خود در این دادگاه اینگونه ادامه می دهد : " بیت العدل مدعی بود که در ایران آزادی های دینی وجود ندارد . در حالی که این ادعای آنها بیهوده است ... "

در اینجا خیلی کوتاه از حد آزادی های دینی و آزادی بهاییان در ایران بگویم . تنها یک توضیح مختصر در خصوص این جمله که متهم بهایی در دادگاه داشته است واین اعترافات را در دادگاه انجام می دهد کافی است ، دوستان عزیز این شخص یعنی ( پ . ف ) که امروز در دادگاه اینگونه اعتراف کرد خودش به علت اعتقاد به دیانت بهایی از تحصیلات عالیه و دانشگاهی در ایران محروم گشته است . فقط همینقدر کافی است که بگویم بهاییان در طی این 30 سال از تحصیل در دانشگاه محروم بوده اند و همچنین از حضور در جمیع مشاغل دولتی نیز محروم شده بودند ؛ حال مسئولین نظام به من پاسخ دهند که این شخص تحت چه فشاری قرار گرفته است که اینگونه در صحن دادگاه سخن می گوید ؟ و چرا لباس متهم بر او پوشانده اند ؟ به جرات می توانم بگویم این لباس تنها شایسته و لایق قاضی و تمامی مسئولین این دادگاه می باشد که اینگونه روز روشن را انکار کرده و بی گناهان را مورد شکنجه و آزار و اذیت قرار میدهند. و اینگونه افراد بی گناه را متهم می کنند و برای آنان حکم صادر می کنند . آقای احمدی نژاد شما مجری قانون اساسی هستید و وظیفه ی نظارت بر قانون اساسی بر عهده ی شما می باشد . در خصوص اجرا نشدن صحیح قانون اساسی امروز شما بایستی به ملت شریف ایران پاسخگو باشید .

آقای محمود احمدی نژاد شما یکی از 5 نفر دانشجویان پیرو خط امام بودی که در سال 58 طرح اشغال سفارت آمریکا را ریختید و گروگان گیری را انجام دادید و هزینه های پس از این اشغال را برای ملت ایران به ارمغان آوردید .
آقای محمود احمدی نژاد شما و برخی از وزرایتان همچون پور محمدی نقش مستقیم در اتفاقات و برخوردهای تابستان سال 67 داشتید .
آقای محمود احمدی نژاد شما در سال 78 شاکی " روزنامه سلام " بودی و فاجعه کوی دانشگاه با تعطیلی این روزنامه رخ داد .
آقای محمود احمدی نژاد شما در سال 88 می توانستی جلوی کشتار مردم مظلوم و بی دفاع ایران در خیابان ها را بگیری و عملی انجام بدهید که این اتفاقات دلخراش در خیابان های کشور عزیزمان ایران رخ ندهد .

آقای محمود احمدی نژاد رئیس دولت ایران حال در اینجا بنده سوال می کنم آیا حاضر هستید اقدامی در جهت جبران گذشته خود انجام دهید ؟

مطلب در هرانا
مطلب در جمعیت مبارزه با تبعیض تحصیلی
مطلب در کمیته گزارشگران حقوق بشر در ایران

قدردانی از بیت العدل اعظم برای پیام 22 ژانویه 2010

2010-02-12T20:49:00.002-08:00

روز گذشته 2 بهمن پیامی ازسوی بیت العدل اعظم در پاسخ به پرسش یک بهایی ایرانی ملاحظه کردم که در این پیام به مشخص کردن حد و مرزهای فعالیتهای حقوق بشری و مطالبات مدنی در ایران پرداخته شده است . تصمیم دارم در این مطلب بی پرده با خوانندگان این مطلب سخن برانم ، از روز نخست که فعالیت هایم را به شکل علنی تر و جدی تر آغاز کردم کاملا آگاه بودم که به زودی تحت فشار قرار خواهم گرفت و برایم مشکلات فراوانی به وجود خواهد آمد ، آغاز فعالیت ها از چند سو مورد فشار قرار گرفتم . یک سمت آن حاکمیت بود اما تنها حاکمیت نبود بقیه از سمتی بود که هیچ گاه به این اندازه روی آن حساب نکرده بودم .

ابتدا از این فشارها و برخوردها و نقد های بی رحمانه ای که به من و بقیه دوستانم وارد می کردند ناراحت و عصبی می شدم اما به تدریج و با گذر زمان این جریان تبدیل به یک عادت شد و این را هم بگویم در این بین کسانی بودند که ما را واقعا مورد حمایت و تشویق قرار دادند و من حتی می توانم به جرات بگویم که شاید اگر این حمایت ها و تشویق ها نبود همان روزها کاملا از فعالیت ها دست می کشیدم و در اینجا هم منکر این نیستم که در مقاطعی اشتباهاتی داشتم بالاخره ما هم کسانی بودیم با سن و سال کم و بدون هیچ تجربه و سابقه ی فعالیت .

پس از انتخابات ریاست جمهوری و در ماه ها اخیر شاهد درگیری های وسیع خیابانی و آشفته بودن اوضاع مملکتی بودیم . اوضاعی که مرز دخالت و شرکت ما یعنی فعالین بهایی در آن برای همگان جای بحث شده بود تا اینکه به نقطه عطف آن یعنی 16 آذر رسید . در روز 16 آذر ما به شکل کاملا مستقل و خودجوش به همراه چند تن از دوستان جمعیت مبارزه با تبعیض تحصیلی تصمیم به شرکت فعال در مراسم 16 آذر در تهران گرفتیم و مطالبات ما نیز کاملا مشخص بود و این شرکت ما هیچ ارتباطی به جریانات پس از انتخابات نداشت و خواسته های ما نیز حول تبعیض تحصیلی در دانشگاه بود . آن روز در خصوص حوادث مراسم 16 آذر در تهران از سوی تلویزیون صدای آمریکا با من گفتگویی صورت پذیرفت که پس از این گفتگو انتقاد ها و صحبت های آشنایان شروع گردید که این حرکت شما مخالف دستورات امر می باشد و شما درسیاست مداخله کرده اید ! و این صحبت ها خانواده ام را به شدت تحت فشار گذاشته بود و در آن هنگام هر لحظه خبر بازداشت یه دوست و همکار را می شنیدم و خودم نیز هر لحظه احتمال بازداشتم بود اما این زخم زبان ها و صحبت های بی اساس و نقد های نامنصفانه بیشتر از هر چیز دیگر آزارم می داد .

در اینجا توجه شما را به قسمتی از این پیام جلب می کنم :
" ... البتّه ممکن است برخی مرتکب اشتباهاتی نیز بشوند ولی احبّا نباید به انتقاد از یک‌دیگر پردازند و اجازه دهند که نظریّات متفاوت یا عملی که مورد موافقت دیگران نیست به اتّحادشان لطمه وارد سازد و یا آنان را از عشق و محبّت به هم‌‌دیگر محروم نماید. شایسته آنکه به کار خود ادامه دهند و از نتایج اقدامات خود درس گیرند. احبّای عزیز باید همواره این نکته را نیز به خاطر داشته باشند که بعضی از مسئولین امور از هر وسیله‌ای برای لطمه زدن به موجودیّت جامعۀ بهائی استفاده می‌نمایند. از جمله با توسّل به دروغ و افترا ، جامعۀ بهائی را سازمانی سیاسی و مخالف اسلام و عامل دولت‌های بیگانه معرفی می‌نمایند ... "

خیلی کوتاه بگویم دوستان عزیز بنده ضمن احترامی که برای جنبش و حرکت های اخیر مردم قائل هستم اگر قصد دخالت در سیاست داشتم چرا در حوادث روز عاشورا شرکت نکردم ؟ چرا در این روز مصاحبه با هیچ رسانه ای نداشتم ؟ یا چرا در حوادث ختم آیت الله منتظری حضور نداشتم ؟ یا چرا پیشتر در حوادث پس از انتخابات حضوری نداشتم ؟ و یا ... ؟

در اینجا نیز می خواهم به قسمتی از این پیام توجه بفرمایید :
" ... در بارۀ شرکت در تظاهرات، به طور کلّی آحاد احبّا در هر کشوری آزادند که فرداً در اقدامات و یا فعّالیّت‌هایی از قبیل راه‌پیمایی‌های صلح‌آمیز که به منظور ترویج آرمان‌های سازنده مانند آزادی زنان، عدالت اجتماعی، حفظ محیط زیست، رفع تعصّبات و رعایت حقوق بشر برگزار می‌شود شرکت کنند. امّا اگر احیاناً چنین اقداماتی به تدریج از مقاصد اوّلیّۀ خود منحرف شده به حرکتی سیاسی و یا خشونت تبدیل گردد، البتّه در چنین شرایطی باید از مشارکت در آن دوری جست ... "

بنده با توجه به زمینه ای که از روز اول در آن فعالیت داشتم در روز 16 آذر هم که به شکل رسمی در تقویم ایران به عنوان روز دانشجو ثبت شده است شرکت کردم تا با حرکتی مسالمت آمیز و به دور از خشونت درکنار دیگر دانشجویان صدای اعتراض خودمان را به گوش مسئولین برسانم و لازم به ذکر است که دوستان بدانند که این شرکت و حضور ما مسئله تازه و جدیدی نبوده و فقط مربوط به امسال نمی باشد و در آذر سال گذشته و دوسال گذشته هم این اعتراض از سوی ما شکل گرفت که درسال گذشته به حبس ، تهدید و بازجویی در وزارت علوم منتهی گردید.

کسانی که فعالیت های بنده و همکارانم را دنبال کرده باشند به شکل واضح شاهد این هستند که پیش از انتخابات و پس از آن که بازار پیوستن به گروه های انتخاباتی و کاندیداها گرم بود بنده و دوستانم در آن حین تحت هیچ شرایطی با این جریانات حزبی مخلوط نگشتیم و حتی انتشار گفتگوی یکی از دوستان و همکارانمان با مهدی کروبی در خصوص حق تحصیل بهاییان موجب بحث بین ما با این دوست گردید و ما از او ایراد گرفتیم که چرا این گفتگو را پیش از انتخابات از سوی گروه منتشر کرده است . زیرا بر این باور بودیم که انتشار این مطلب 2 روز قبل از انتخابات احتمال دارد به اشتباه اینطور وانمود نماید که ما از کاندید مورد نظر و حزب او حمایت نمودیم و موضع بی طرفی خودمان را در این مقطع از دست بدهیم .

در اینجا نیز می خواهم به قسمتی از این پیام توجه بفرمایید :
" ... اعضای جامعۀ بهائی در سراسر عالم از اشتغال به سیاست‌های حزبی دوری می‌جویند، از مداخله در روابط سیاسی بین دولت‌ها اجتناب می‌ورزند و از تلاش برای رسیدن به قدرت پرهیز می‌نمایند. بهائیان این خطّ مشی را بر اساس تعالیم دیانت‌شان، برای ایفای نقش خود در بنای جامعه‌ای متّحد و پویا انتخاب کرده‌اند و گزینش آن انتقادی از احزاب سیاسی و روش کار دیگران نیست. در این راستا بدیهی است که هر نوع فتنه‌جویی و یا توسّل به خشونت را نیز به کلّی مردود می‌شمرند ... "

در انتها به شکل فردی از بیت العدل اعظم برای پیام اخیرشان تشکر می کنم ، این پیام برای بنده بسیار با ارزش می باشد ؛ در این پیام به وضوح مرزها و حدود مشخص گردیده است و امیدوارم تمامی بهائیان این پیام را با دقت مطالعه فرمایند .

پیام را به شکل کامل در اینجا می توانید ملاحظه بفرمایید .

حمله بی سابقه به اعضای کمیته گزارشگران حقوق بشر

2010-02-12T20:49:00.001-08:00

در زیر لینک گفتگویی که در تاریخ 9 دی 1388 در صدای آمریکا در خصوص کمیته گزارشگران حقوق بشر و وضعیت اعضای بازداشتی آن داشتم را قرار داده ام .

لینک گفتگو در یوتیوب

دروغ پراکنی و توهین سایت های حکومتی به شهید علیرضا داوودی

2010-02-12T20:47:00.000-08:00

اخیرا مطلبی را مشاهده کردم که واقعا من را شوکه و ناراحت نمود ، مطلبی با این تیتر " جدیدترین تولید دین سبز اموی در دانشگاه اصفهان : همنشینی با بهایی ها و همجنس بازان "

اول از همه هر انسان منصفی با یک نگاه گذرا به مطالب این سایت متوجه خواهد شد که خط و منش این سایت چه می باشد ! این سایت مملو شده است از نوشته های پشمالوهای دروغگو و فرومایه ؛ که از گفتن هیچ دروغی ابایی ندارند .

در این مطلب در قسمتی گفته شده است : " لازم به ذكر است (ع . د) كه يكي از افراد گرداننده آشوب هاي پس از انتخابات بوده است و مشكلات اخلاقي بسياري داشته به علت شرب خمر بيش از حد و سكته قلبي در يكي از پارك هاي اصفهان فوت كرده بود. "

رفیق شهید از وقتی رفتی بیمارستان خورشید را پارک کرده اند و به آنجا دیگر می گویند پارک ، از زمانی که رفته ای در بیمارستان خورشید ( همان پارک پشمالوها ) مشروبات الکلی به بیماران میدهند . علیرضا جان ما نمی دانیم که تو را در اثر تداخل دارویی کشته اند .

رفیق داخل تیتر این مطلب گفته شده " همنشینی با بهایی ها و همجنس بازان " . اولین نکته ای که نظرم و جلب کرد این بود که آقایان شهامت نداشتند اسم کمونیست و چپ را به زبان بیاورند و بگویند همنشینی بهایی ها و کمونیست ها ؛ رفیق میبینی حتی از به زبان آوردن اعتقادت هم وحشت دارند . مرگت وحشتی بر دل اینها انداخت که حتی شهامت به زبان آوردن اسمت را هم ندارند .

عکسی که گذاشته بودن واقعا برای من جالب بود ؛ رفیق ببین تو هم داخل این عکس هستی ببین پشت سرت روی کاغذ چی نوشته شده " مجید توکلی را آزاد کنید " ، این عکس برای سال گذشته تقریبا این روزها است . رفیقمون مجید را در مراسم دکتر بازرگان بازداشت کرده بودند و تو برای آزادی مجید فریاد میزدی ؛ وقتی به امروز و هر دوی شما فکر کردم می خواستم فریاد بزنم . علیرضا داوودی امروز تو دیگر آزاد هستی و مجید توکلی نور چشم هر عاشق آزادی .

علیرضا فکر می کردی اینطوری همنشینی ما خارچشم کوته فکران متعفن اندیشه شود ؟ رفیق راهت ادامه دارد ...

پانویس :
_ ویکی پدیا علیرضا داوودی
_ مرگ مشکوک علیرضا داوودی
_ از زندان تا مرگ مشکوک ( برای علیرضا داوودی )
_ آدم از پوست ، گوشت و استخوان است

دفاع از حقوق انسانی حد و مرزی ندارد / گفتگوی داگ آیرلند با حسام میثاقی

2010-02-12T20:45:00.001-08:00

دوستان گرامی در زیر گفتگوی داگ آیرلند خبرنگار آمریکایی با حسام میثاقی از شورای مرکزی کمیته گزارگشران حقوق بشر و اعضای جمعیت مبارزه با تبعیض تحصیلی را درخصوص وضعیت دگرباشان در ایران و اعدام های یه جرم لواط و ارتباط دانشجویان دگرباش با جنبش های دانشجویی داخل ایران قرار می دهم که در روزنامه های آمریکایی و انگلیسی زبان منتشر گردیده است .

عده ای پس از گفتگو داگ آیرلند با حسام میثاقی صحبت هایی کردند و نقد هایی را به این عمل رفیق محروم از تحصیل ما وارد کردند و آن را خلاف اصول دینی و مذهبی و یا عرفی دانستند من لازم دیدم تا به شخصه موضع شخصی خودم را به حرکت رفیق گرامیم حسام میثاقی اعلام بدارم ؛ بنده کاملا با این عمل حسام میثاقی موافق بوده و این حرکت شجاعانه حسام را تحسین می کنم و بایستی همگی ما به این حد از درک و شعور برسیم که - اولا دفاع از حقوق دیگر انسان ها و گروه ها ارتباطی به تایید یا تکذیب آن گروه یا عقیده ندارد و دفاع از حقوق انسان ها مطابق مفاد اعلامیه جهانی حقوق بشر فراتر از دسته ، گروه و عقیده می باشد.

دوما عده ای اعلام داشتن که مقامات ایرانی در نظام جمهوری اسلامی از این جریان استفاده خواهند کرد و بر علیه حسام میثاقی و جامعه بهایی سو استفاده خواهند نمود . باید عرض کنم خدمت این دوستان که جمهوری اسلامی پرونده سازی دروغین زیاد می کند و جوسازی و پرونده سازی آقایان در این نظام به هیچ عنوان نباید ترسی در دل فعالین ایجاد نماید تا حقوق عده یا گروهی را نادیده بگیریم و ساکت از کنار نقض حقوق عده ای عبور کنیم، با این تحلیل که دفاع از این گروه امنیت ما را به خطر خواهد انداخت !

اگر منتظر زمانی برای دفاع از حقوق تمام انسان ها فارغ از اعتقادات و باورهای آنان هستیم آن زمان بی شک امروز است .

گفتگوی داگ آیرلند با حسام میثاقی را در زیر می توانید ملاحظه بفرمایید :

گفتگوی داگ آیرلند با حسام میثاقی

گفتگو به زبان روسی در اینجا می توانید ملاحظه فرمایید .

رگبار باتوم دیروز تو و بغض امروز من

2010-02-12T20:43:00.000-08:00

بغض عجیبی گلوم و گرفته به هر چه در این هفته گذشت ، فکر می کنم ...
روزهای نم بارون ، روز های برفی ، روزهای امیدواری ، روزهای تجسم فتح ، روزهای آماده شدن برای رزم ... هر چه در این چند روز گذشته از یادم نمی رود ، تمام صحنه ها و وقایع را یک جا در ذهنم مرور می کنم

رگبار باتوم ، فریاد ... رگبار باتوم ، اشک ... رگبار باتوم ، خون ...

هفته ای که هر لحظه ی آن خراشی عمیق بر روحم باقی گذاشته است .

فکر : با حسام به هر آنچه در آذر دو سال گذشته بر ما رفته فکر می کنیم ؛ یک ماه تا آذر امسال فاصله داریم ... با هم صحبت می کنیم که برویم یا نرویم !!! و مثل همیشه دلمان آخر طاقت نمی آورد ... نوشتیم ، فکر کردیم ، نوشتیم ، فکر کردیم ... در نهایت گفتیم می رویم و امسال قوی تر از سال های قبل می رویم .

حرکت : چیزی که از این صحنه مقابل چشمانم هست ... پارچه ، رنگ ، شعار ، خستگی ، امیدواری و تجسم پیروزی
درجایی دور ، تنها ساعاتی باقی مانده تا 16 آذر دیگری مقابلمان قرار گیرد
حتی دیگر به فردایی که به آن نزدیک می شویم فکر نمی کنیم
به رفقا زنگ می زنیم و از فردا می گوییم همه آماده شده اند
یک شبانه روز کار ، چند شبانه روز فکر ...
پس از اتمام کار ناهار و صبحانه را با هم ساعت 9 شب می خوریم و پس از آن بی اختیار خوابمان می رود

شادی : شما : مامور ، سپر ، باتوم ، تفنگ ، گاز اشک آور / ما : فریاد ، زخم ، درد ، اشک
دانشگاه محاصره شده است ؛ دیگر به میله ها هم اکتفا نکرده اند ؛ بین ملت و دانشجویش دیواری از پارچه کشیده شده است
حتی از پیوند نگاه این دونیز وحشت دارند ؛ دیگر میله ها جوابگو نیستند
ملتی در آرزوی آزادی ،همچنان انقلاب را در سرما می رود و می آید ،،،،
به دنبال روزنه ای است تا نگاهش را از میله های انقلاب عبور دهد و به دانشجویش برساند
زن و مرد ، پیر و جوان فریاد می کشند ، دانشجو فریاد ملتش را از پشت میله ها پاسخ می دهد
فریاد دانشجو و ملتش بهم آمیخته شده است ، میان فریاد ها حصاری نیست ، فریاد ها بهم گره خورده است
دیو صفتان دیوانه وار حمله می کنند ... باتوم ، گاز اشک آور ، مشت ، لگد
فریاد ها آمیخته به درد ، زخم ، خون و اشک شده است
بیچاره ملت در زیر بار رگبار باتوم ، لگد و مشت همچنان آزادی را فریاد می کنند

غم : غم ، بغض ، اشک / غمگین ، بغض آلود در انتظار فردایی که شاید ...
تلفن : مجید بازداشت شد / خبر : ... نفر تاکنون بازداشت شده اند / خبر: ضرب و شتم دانشجو / خبر: ضرب و شتم مردم
17 و 18 نیز می آیند و می روند ... دانشجو ، شناسایی ، بازداشت ... باتوم ، گارد ، لباس شخصی ها
اعتراضات پراکنده ادامه دارد ، فریادها را نتوانسته اند کامل قطع کنند
و 19 مات و مبهوت می چرخیم ، کسی نیست ، نه دانشجویی نه گاردی
نم باران ، سرما ، بغض من و تو تنها چیزی است که دیگر باقی مانده

بغض : تنها ، به هر آنچه گذشت اندیشیدن ، بغض کردن و تمام صحنه ها را یک جا در ذهن مرور کردن ؛ صحنه هایی که لحظه ای از مقابل چشمانم دور نمی شود :
16 آذر : دختری که سرش باتوم خورده خون می آید ، پسری دانشجو باتومی که به کمرش خورده است و گوشه ای از پیاده رو از درد به خود می پیچد ،عینک طبیش که در گوشه ای افتاده و کیف و کتابی که در جوب افتاده است
17 و 18 آذر : پرایدی سفید مقابل در ورودی دانشگاه می ایستد چند نفر پیاده می شوند ، دختری که از در دانشگاه در حال خارج شدن است جلویش را میگیرند سوار بر ماشینش می کنند و با سرعت میروند
19 آذر : نم باران ، سرما ؛ دانشگاه و انقلاب در سکوتی عجیب فرو رفته است ... پیر زنی که ازانقلاب با چرخ دستی خریدش از مقابل میله های دانشگاه رد می شود و با چشمانی کنجکاو و نگران همچنان امیدوار به درون دانشگاه و آنطرف میله ها می نگرد ... اما همه چیز در سکوتی سنگین فرو رفته است ...
20 آذر : بغض ، غم ... و فردا و فرداهایی که ...

مصاحبه تلویزیون صدای آمریکا با نوید خانجانی از اعتراضات 16 آذر تهران

اعتراضات دانشجویی ،از می 1968 فرانسه تا دسامبر 2009 (آذر 1388) ایران

2010-02-12T20:40:00.000-08:00

30 آبان 1388

آنچه در این مطلب به آن خواهم پرداخت مربوط است به اعتراضات دانشجویی که در دسامبر 2009 یعنی آذر 1388 و دقیق تر16 آذر امسال در ایران در حال شکل گرفتن می باشد و شاید بتوان از این ماه و روز به عنوان نقطه ی عطف اعتراضات اخیر توده های مردم به شرایط اجتماعی و فرهنگی حاکم بر ایران نام برد ؛ و در ادامه به مقایسه ی اعتراضات دانشجویی دسامبر 2009 ( آذر 88 ) در ایران با اعتراضات دانشجویی ماه می 1968 درفرانسه که به جنبش می 1968 در این کشور منجرگردید خواهم پرداخت .

همچنانکه به طور مشخص به مقایسه ی دلایل و نحوه اعتراضات دانشجویی در دو بازه ی زمانی در ایران و فرانسه می پردازم. آنچه از جنبش دانشجویی می 1968 همواره یاد میشود جنبش و اعتراضی فرهنگی ، اجتماعی است و کمتر از آن به عنوان جنبش و تحرکی تنها سیاسی نام برده میشود و جنبه هایی از این جنبش که بسیار مورد توجه بوده نحوه و نوع اعتراضات در آن است که همواره تلاش بر آن بوده که آن را به دور از همه خشونت ها حفظ کنند و این دقیقا مسئله ای است که امروز در اعتراضات مردمی و به شکل خاص تحرکات دانشجویی در ایران در حال حاضر شاهد می باشیم . اعتراضاتی که مستقیما نگاهش به روی مسائل و مشکلات اجتماعی ، فرهنگی و آموزشی می باشد چنانکه در می 1968 اعتراضات با اعتراض به جنگ در ویتنام آغاز گردید ولی در ادامه به سوی اعتراض علیه استبداد ، نابرابری نژادی و جنس ، فشارهای اقتصادی برکارگران و سیستم آموزشی حرکت کرده و اعتراض به نابرابری های اجتماعی و نبود آزادی های مدنی به مسیر اصلی این جنبش مبدل می گردد . جریانی که در ماه های قبل از دسامبر 2009 در ایران شاهد آن بودیم ؛ که این اعتراضات از اعتراض به تقلب انتخاباتی آغاز گشت و در ادامه به سمت و سوی اصلی خود که همانا اعتراض به نبود حداقل آزادی های مدنی و سیاسی است حرکت نموده .

جنبش و اعتراضات دانشجویی درایران که در آذر امسال پیش رو هست را به نوعی می توان برخورد و پیوند خواسته های مدنی اقشار و طیف های مختلف در دانشگاه دانست ؛ خواسته ها و اعتراضاتی علیه استبداد دینی ، تبعیض جنسیتی ، تبعیض قومی ، فشارهای اقتصادی برکارگران ، جزم گرایی در دانشگاه ها, سیستم آموزشی و ... دانست ، که پیشتر نیز به اشکال مختلف برای رفع آن ها اعتراض ها و اقداماتی انجام شده و حال می رود تا با پیوند با یکدیگر برای دستیابی به تغییرات اساسی و بزرگ مدنی گامی محکم بردارد . و این پیوند در دانشگاه دقیقا می تواند شرایط اعتراضات دانشجویی می 1968 فرانسه را تداعی نماید جنبشی که حاصل وقایع مختلف دهه ی شصت میلادی بوده است و به عبارتی نقطه عطف مبارزات ، اعتراضات و رویدادهای یک دهه فرانسه و بسیاری از نقاط اروپا و جهان اعتراضات دانشجویی ماه می 1968گردیده . و اگردانشگاه را به عنوان نهادی مدنی بپذیریم باید جنبش دانشجویی را نیز متعلق به بدنه جامعه مدنی بدانیم و جنبش دانشجویی به هیچ عنوان نباید این فکر و توهم را در سر داشته باشد که به جای احزاب سیاسی در کشور بنشیند؛ جنبش دانشجویی حزب نیست و هیچگاه این جنبش رهبر محسوب نمی گردد و همواره این جنبش پیشتاز و جلورونده بوده است که رهبری اعتراضات و خواسته های ملتی را در پشت سر خود هدایت کرده است و چنانچه جنبش دانشجویی این جایگاه مدنی خود را جامعه ی خود پیدا کند می تواند آنطور که باید و شایسته است نقش خود را همچون جنبش دانشجویی می 1968 در فرانسه ایفا نماید و به واقع جنبش دانشجویی می 1968 بایستی همواره الگویی برای دیگر جنبش های دانشجویی در امروز وفردا باشد.

حال می توان به بخش بخش تشابه علل و ریشه های اعتراضات حال حاضر در ایران و ماه مه 1968 در فرانسه پرداخت و در آن چند مورد اساسی را مورد بررسی و مقایسه قرار داد و آن را تا حدودی باز نمود . نخست اعتراض به نابرابری جنسیتی ؛ مسئله ای که در مه 1968 و پیش از آن از محورهای اصلی اعتراضات به شمار می رفت اعتراضی که امروز از اصلی ترین اعتراضات در ایران نیز محسوب می شود . چنانچه محققان به تفصیل از آن می گویند پیش از اعتراضات گسترده مه 1968 اعتراضات و تحرکاتی در رفع این تبعیضات در فرانسه و دیگر نقاط اروپا شکل گرفته بوده ؛ و حال در ایران هم شاهد این روند و گذر بوده و هستیم و از آنجمله می توان به شناخته شده ترین این تحرکات و تلاش ها برای رفع تبعیض جنسیتی به تشکیل کمپین 1 میلیون امضا برای تغییر و رفع قوانین تبعیض آمیز علیه زنان اشاره نماییم که اعتراض زنان ایرانی به قوانین و چهارچوب های موجود را از زمان آغاز فعالیتش با فریادی رساتر به گوش همگان رسانده و همواره نیز مورد هجوم و حملات قهرآمیز نیروهای امنیتی در نظام جمهوری اسلامی ایران بوده است .

مورد دیگر تبعیض نژادی و قومی را می توان ذکر کرد که یکی از محورهای اصلی اعتراضات دانشجویی در می 1968 بوده که پیش تر از اعتراضات ماه می 1968 وجود این تبعیضات نژادی سبب ایجاد اعتراضات و تحرکات اساسی برای رفع آن گردیده بوده است و در جنبش می 1968 نیز نقش پرنگی از آن را شاهد هستیم حال در شرایط امروز ایران نیز دقیقا این آپارتاید قومی و نژادی از سوی حکومت ایدئولوژیک اسلامی نسبت به اقوام مختلف دیده میشود . تبعیض هایی که منجر به اعتراض اقوام مختلف همچون کرد ، ترک ، بلوچ و ... در ایران به نظام حاکم گردیده است و البته هر بار این اعتراضات با بی رحمی هر چه تمام تر خفه و سرکوب گردیده و این برخوردها شکل راسیزمی به نظام فعلی میدهد. مسائل و مشکلات سیستم آموزشی نیز با اظهار نظرها و دخالت های نابخردانه رهبران حکومتی در نظام جمهوری اسلامی در خصوص برخی از علوم کاملا مشهود می باشد و این از طرفی نشان از اجرای نوعی حکومت تئوکراسی اسلامی می باشد که در این مدت اعتراضات و تحرکاتی را نیز برای مقابله با این جریان سبب گشته است .

حال دراینجا می خواهم با توجه به توضیحاتی که تا اینجا از مقایسه شرایط جنبش اعتراضی دانشجویی در دو بازه ی زمانی درکشورهای ایران و فرانسه داشتم یک جمع بندی کلی داشته باشم؛ آنچه باعث شد تا جنبش دانشجویی می 1968 دستاوردهای مثبتی داشته باشد را می توان در تعامل مثبت جنبش دانشجویی فرانسه با جامعه مدنی و تقویت آن بررسی کرد؛ تعاملی که دانشگاه و در نهایت جنبش دانشجویی را در جایگاه اصلی و اصیل خود نگه داشت و احزاب فعال در آن دوره را به رابطه اصولی با دانشگاه و جنبش دانشجویی درمی 1968 واداشت و جنبش دانشجویی نیزموفق شد با حرکت و اعتراض خود دیگر توده های مردم و مبارزین مدنی را با خود همراه و همصدا سازد و اعتراضات را از حزب محوری به سوی جامعه محوری و حول خواسته های مدنی جامعه سوق داد و این دقیقا نکته ای است که جنبش دانشجویی در ایران در دسامبر 2009 ( آذر 88 ) باید در نظر داشته باشد و از هم اکنون بایستی آسیب شناسی نماید . هیچگاه نتوانسته اند بر جنبش اعتراضی فرانسه اسمی مشخص بگذارند از طرفی می توان آن را نوعی انقلاب نامید واز سویی یک شورش ، یک انقلاب ناموفق و یا یک اصلاح یا چیز دیگر، اما هر نامی بر آن بگذاریم مسلما عامل و ایجاد این جنبش فاصله ی زیاد تضادهای بین خواست های مدنی و ساختار سیاسی آن دوران در فرانسه بوده است و خصلت غیر حزبی بودن این جنبش به این حرکت خصوصیتی بدون الگو داد و سبب گردید تا نتایج مثبتی همچون تغییر قانون اساسی در فرانسه و تحولات ساختاری در اروپا داشته باشد؛ حال اگرحرکت و خیزش دانشجویی که در دسامبر2009 (آذر88) درایران در پیش رو داریم چنانچه دانشگاه و دانشجویش بخواهد ماهیتی غیر حزبی برای حرکت و جنبشش برگزیند و به دنبال خواست های مدنی جامعه به دور از پیروی حزبی باشد نمی توان از هم اکنون شروع و پایانی مشخص را برای این جنبش مشخص نمود و مسلما جهت و پیشروی آن متناسب با خواست های مدنی در جامعه خواهد بود و دانشجو در این جنبش نقشش تنها چراغ راه و حافظ ومدافع آزادی اندیشه و بیان جامعه اش بوده و نقش و هدفی جز پیوند بین جنبش های مدنی برای رسیدن به حقوق مدنی مورد نظر جامعه اش ندارد .

" یک اقلیت روشنفکر اگر در سربازخانه ای که برایش فراهم ساخته اند محبوس بماند، و دلخوش باشد، کاملًا بی تاثیر خواهد بود "

عبارت پایانی بیانیه رهبران دانشجویی حوادث مه 1968 معروف به بیانیه " نانتر"

مطلب در کمیته گزارشگران حقوق بشر

دانشجویان و فعالین چپ را تنها نگذاریم

2010-02-12T20:39:00.001-08:00

زمانی که به همراه پویان پس از مرگ مشکوک علیرضا به ملاقات خانواده داوودی رفته بودیم اولین بار اسم امیر محسن محمدی را از زبان پدر علیرضا داوودی شنیدیم . آقای شهرام داوودی پدر علیرضا در خصوص شخصی به نام امیر محسن محمدی اینگونه برایمان گفت : " علیرضا تا زمانی که زنده بود و در بیمارستان بستری بود نگران و ناراحت رفیقش امیرمحسن محمدی بود که هنوز در بند می باشد . "

حال در حدود 3 ماه از مرگ مشکوک علیرضا داوودی سخنگوی دانشجویان آزادی خواه و برابری طلب اصفهان می گذرد و امیر محسن محمدی که در زمان مرگ مشکوک علیرضا در زندان بود نیز آزاد شده است ؛ اما این فعال دانشجویی هنوز مرگ علیرضا رفیق خود را باور ندارد و در وبلاگ شخصی خود با عنوان علیرضای عزیز چگونه مرگت را باور کنم؟ که پس از آزادی از زندان نوشته است اینگونه گفته است .

حال نکته ای که مرا وا داشت تا این مطلب را بنویسم مربوط می شود به رویداد های اخیر؛ جدیدا امیر محسن محمدی اعلام داشته که مرتبا تهدید هایی از سوی افراد ناشناس می شود . او آزاد شده اما نه آزادی به آن مفهوم که ما در ذهنمان داریم . او پس از آزادی از زندان چه از نظر روحی و چه از نظر فعالیت های روزانه تحت فشار و محدودیت های بسیار قرار دارد؛ و این جریان و وضعیت دقیقا مرا به یاد رفیق وی می اندازد ؛ درست زمانی که به همراه آرمین و سپهر برای تهیه گفتگویی به سراغ علیرضا داوودی رفته بودیم که تازه مدتی بود از زندان آزاد شده بود .

آن زمان علیرضا از فشارهایی که بر او و خانواده اش هست برایمان گفت از فشارهای جسمی و روحی ، و از کنترل ها و تهدیدهایی که مستقیم و غیر مسقیم بر او می رود . مدت زمانی پس از آن مصاحبه شاهد مرگ ناگهانی و مشکوک علیرضا بودیم علت مرگ ایست قلبی اعلام شد اما این واقعا برای ما هنوزقابل قبول نیست حتی اگر مرگ علیرضا داوودی را مشکوک ندانیم چطور می شود که یک جوان 26 ساله اینگونه پس از آزادی از زندان به فاصله کمی دچار ناراحتی روحی شود و پس از بستری شدن در بیمارستان به این شکل جان بسپارد ؟ علت مرگ علیرضا هرچه باشد ارتباط مستقیم با فشارهای جسمی و روحی این نظام اسلامی در ماه های اخیر بر او دارد .

حال حرف امروز من در باره ی امیر محسن محمدی که مدت کمی است از زندان آزاد شده می باشد . این فعال دانشجویی چپ در روزهای اخیر مرتبا تهدید می شود و از آن جمله به تهدید بریدن سر می توان اشاره نمود و محدودیت هایی که برای وی پس از آزادی از زندان وضع کرده اند بسیار می باشد و البته این فشارهای روحی و محدودیت در زندگی شخصی می تواند نتایج ناگواری را در پی داشته باشد و من در اینجا از تمامی فعالین می خواهم پیش از آنکه بار دیگر اتفاق ناگواری رخ دهد این بچه ها را تنها نگذاشته وبا حمایت خود از این بچه ها اجازه ندهند که نظام جمهوری اسلامی هر آنگونه که می خواهد با این فعالین برخورد نماید . شاید نظام اسلامی با تحلیل هایی که دارد می خواهد با اینگونه برخوردهای قهرآمیز، فعالین چپ را درس عبرتی برای دیگر فعالین و گروه ها نماید .

در اینجا به قسمت کوچکی از برخورد های اخیر نظام اسلامی با فعالین چپ اشاره می کنم

و در پایان اینجانب نوید خانجانی به عنوان عضو کوچکی از فعالین دانشجویی بهایی حمایت خود را از فعالین دانشجویی چپ اعلام می دارم و نظام اسلامی آگاه باشد که این فعالین تنها نبوده ؛ و خواهان آن هستم که هر چه سریع تر به فشارهای خود بر این فعالین پایان بخشد و چنانچه این فشارها بخواهد ادامه یابد شاهد حمایت های جدی تراینجانب و دیگر دوستانم در مقابل این جریان خواهند بود .

آنچه محمود گوید و ماااا گوییم

2010-02-12T20:38:00.001-08:00

محمود می گوید هولوکاستی نیست
ماااا بی درنگ می گوییم چو او گوید نیست پس هست
چو محمود گوید انرژی هسته ای حق مسلم ایران است
ماااا بی درنگ و دست در دست یکدیگر فریاد بر می آوریم
" انرژی هسته ای محمود بخواب خسته ای "
چو محمود گوید خاندان هاشمی دزد است
مااا یکصدا فریاد بر می آوریم درود بر خاندان پاک هاشمی
و هر آنچه داریم در ره این خاندان می دهیم

چو محمود گوید اعتراض در صحن سازمان ملل خوب است
ماااا همگی گوییم این حرکت بد است و خیلی بد است
چو محمود گوید استثمارجهان سوم ناپسند است
ماااا گوییم خوب است و چه زیباست
و چگوارا حرکتش در صحن سازمان ملل چه قبیح بوده است
چو محمود گوید مرگ بر آمریکا ما یکصدا فریاد برمی آوریم مرگ بر روسیه

چو محمود گوید نخست وزیر دهه اعدام ها بد است
ماااا گوییم درود بر رقیبش
رقیبش چه خوب است ... رای ماااا قاتل اجداد و فرزندان ما
وای از آن روز که محمود گوید " حلال زاده چه خوب است "
آنروز کشور مملوء ازحرام زاده است ؟!!!
و داستان گفته های محمود و گفته های ماااا ادامه دارد
و اینچنین است آنچه محمود گوید و مااااا گوییم
و این است داستان گفته های آنها و مااااا

توجه : و در پایان دوستان محترم چنانچه می خواهند تبلیغی تضمینی داشته باشند لطفا به جای تماس با دفاتر پیام های بازرگانی در صدا و سیما با دفتر ریاست جمهوری تماس گرفته و جنس خود را به محمود معرفی کرده و بخواهند که ایشان فقط بگوید که فلان چیز بد است . و دوستان محترم چنانچه خواستید رقیبی را به طور کل از رده خارج نمایید نیز می توانید تعریف های رئیس محمود را بخرید . ( تبلیغات 100 درصد تضمینی )

توضیحات :
محمود : موجودی عجیب که هر چه می گوید به نفع امریکا و اسرائیل تمام می شود
ماااا : گروهی که واکنشش به کنش محمود بستگی دارد.
سازمان ملل : خانه دوم محمود
چگوارا : کسی که تا پیش از محمود ارزشش بیش از اینها بود مخصوصا حرکت نمادینش در سازمان ملل و برعلیه امریکا و سرمایه داری
خاندان هاشمی : خاندانی زحمت کش و پسته کار و کشاورز در ایران
انرژی هسته ای : نوعی بازی فکری و وسیله ای برای سرگرم کردن ملتی
هولوکاست : ماجرایی که از وقتی محمود در باره ی آن حرف زد پرونده اش بسته شد .
آمریکا : کشوری که تا قبل از سال 57 ملتی باتمام وجود بر آن مرگ می فرستاد و امروز دیگر حتی میل تظاهر به این حرکت را هم ندارد . ( شاید چون دیده اند مرگ هایی که فرستادند جواب نداده است )
روسیه : کشوری است در نزدیکی وطن که پس از جواب ندادن فرمول " مرگ بر " به روی امریکا این فرمول به روی آن امتحان می شود . ( کاشف این فرمول همان شخصی است که انفجار نور را کشف نمود )

پاسخ آذین شکیبایی از 54 زندانی شیراز به مقاله سروش در خصوص زندانیان شیراز

2010-02-12T20:36:00.000-08:00

بررسی مقالۀ "از كتاب نقاشي تا تبليغ غير مستقيم" توسط سروش : در مقاله ای که تحت عنوان "از كتاب نقاشي تا تبليغ غير مستقيم" توسط سروش در وبلاگ نگاه دیگر انتشار یافته بود ؛ نکته ی بدیع و قابل توجهی را نیافتم که به مواردی سوای آنچه در جلسات بازجویی و دادگاه توسط بازجویان، کارشناسان بهائیت! و قاضی پرونده مطرح شده بود ، پرداخته باشد. با این حال از آنجا که به طور مستقیم با فعالیت انجام شده و سیر پرونده درگیر بوده و همچنین مغلطه ای گمراه کننده از مستندات و نظرات شخصی جهت سوق دادن افکار عمومی به سمتی خاص را نادرست می دانم ؛ لازم دیدم در این خصوص مواردی را جهت تنویر افکار خوانندگان آن مطلب مطرح نمایم.

در ابتدا به اصلی ترین تز نویسنده ی مقاله که همانا فعالیت های تبلیغی به نفع دیانت بهائی تحت پوشش اقدامات انسان دوستانه است ، پرداخته می شود. در این راستا، چنانچه نویسنده ی این مقاله کمترین آشنایی با دستورالعملها و اعتقادات پیروان دیانت بهائی داشتند ، یقینا ً به جدایی بی قید و شرط اقدامات تبلیغی ( اعم از مستقیم و غیر مستقیم ) از فعالیتهایی که در راستای توسعه ی اجتماعی از سوی افراد بهائی صورت می پذیرد نیز واقف بوده و کلیه ی استدلالهای خویش را بر مبنای یکسان پنداری اقدامات اجتماعی و انسان دوستانه با تبلیغ غیر مستقیم بنا نمی ساختند.

مطابق با آنچه که بهائیان در خصوص تبلیغ غیر مستقیم تعلیم یافته اند ، این شکل از تبلیغ به هیچ وجه معطوف به کودکان و نوجوانان نبوده و طی پروسه ای طولانی بدون ذکر منبع عقاید و نام دیانت بهائی صورت نمی گیرد. این در حالی است که در فعالیت مزبور ، هیچ یک از افراد اعم از کودکان و اعضای گروه اطلاعی از عقیده ی قلبی یکدیگر نداشته و طی سال های فعالیت هیچ گونه بحث و صحبتی در این خصوص صورت نگرفت چرا که اساسا ً ارتباطی میان مقوله ی باور دینی و اقدامات اجتماعی و انسان دوستانه وجود ندارد.
از سوی دیگر ، منطقا ً نمی توان فعالیتی که به واسطه ی عضویت افراد در یک سازمان غیر دولتی (پژوهشهای کودکان دنیا) و نیز اخذ مجوز رسمی و قانونی از شورای اسلامی شهر و آن هم طی سه سال و در ملأ عام انجام می گرفته را منتسب به اقدامات تبلیغی یک اقلیت مذهبی که علیرغم اصل آزادی عقیده و انتشار آن ، مجاز به تبلیغ عقیده ی خویش نمی باشند ، دانست.

مطابق استدلال دیگر نویسنده ی مقاله ؛ پذیرش این امر که کتاب نسائم تأیید که با هدف تقویت قابلیتهای فردی و اجتماعی و علمی و اخلاقی نوجوانان از سوی بنیادی کاملا ً غیر بهائی منتشر می گردد، در برخی مواضیع ملهم از تعالیم بهائی بوده است ؛ چیزی جز انطباق آموزه های اجتماعی ( و نه روحانی و عقیدتی ) دیانت بهائی با ملزومات رشد و بالندگی و پرورش استعدادهای افراد بشر را ثابت نکرده و چنین استدلالی تنها اختلاط نامأنوسی از مواضیع اجتماعی و اعتقادی را مطرح می سازد. در این راستا لازم به ذکر است که کتاب نسائم تأیید تنها یکی از منابع مورد استفاده در این فعالیت بوده که به شکل غیر متعارفی توسط محکوم کنندگان آن پررنگ جلوه داده شده است به طوری که سایر منابع و مواد آموزشی نظیر سواد آموزی ، موسیقی ، نقاشی ، آموزش بهداشت ، آداب معاشرت ، کاردستی ، بازی و قصه گویی تحت الشعاع آن قرار گرفته اند (اموری که در فرآیند تبلیغ اعم از مستقیم و غیر مستقیم ، هیچ گونه لزوم و موضوعیتی ندارند). همچنین ذکر تشابه نام "نسائم الرحمن" و "نسائم تأیید" به اندازه ای بی اساس و فاقد ارزش می باشد که نه تنها عبارت مربوطه ، که کل مقاله ی جناب سروش را با عدم استدلال قوی مواجه می سازد.

علاوه بر آنچه تا کنون ذکر گردید، موارد دیگری نیز وجود دارد که توجه به آنها به روشن شدن مطلب کمک خواهد نمود. نخست آنکه فعالیتی که به نام 54 جوان بهائی شیراز گره خورده و مشهور گردید ، در حقیقت متشکل از بیش از 60 نفر از جوانان بهائی و مسلمانی بود که صرف نظر از اعتقادات شخصی ، در نهاد خویش مسئولیتی در قبال کودکان محروم شهرشان احساس کرده و شانه به شانه ی یکدیگر در طول این مدت به خدمت صادقانه به محرومترین اقشار جامعه می پرداختند. طبق استدلالات سروش آیا می توان فعالیت اعضای غیر بهائی این گروه ها را نیز در راستای تبلیغ غیر مستقیم دیانت بهائی تلقی نمود؟! آیا منطقی به نظر می رسد که آن افراد نیز با کسب تکلیف از مراجع و مسئولین جامعه ی بهائی در صدد آشنا ساختن کودکان و نوجوانان مناطق محروم شهر با روح دیانت بهائی و آماده سازی آنان به جهت ورود به طرح های تبلیغی مستقیم بوده اند؟!

حتی اگر فرض را بر آن بگیریم که غرض از محکوم نمودن این فعالیت و محبوس ساختن مجریان آن، نه جهت گیری در مقابل ارتقاء سطح آگاهی و استشعار و رشد قابلیتهای محرومترین کودکان و نوجوانان جامعه ، که ممانعت از تبلیغ دیانت بهائی است ؛ علت مقابله با سایر سازمانهای غیر دولتی که در زمینه ی آموزش و حمایت از حقوق کودکان فعالند چه می تواند باشد؟ چرا گروه هایی نظیر جمعیت دفاع از کودکان کار و خیابان و جمعیت تلاش برای جهانی شایسته کودکان بدون ذکر دلیلی موجه و قانونی تعطیل شده و دفاتر آنان پلمب می گردد؟ آیا هر کس که وظیفه ای در قبال بهبود آینده ی کودکان این سرزمین در خود احساس نموده و در این راستا فعالیت نماید ، قصد تبلیغ علیه نظام را داشته و می بایست محکوم و مجازات گردد؟

همچنین در قسمتی از مقاله ی سروش می خوانیم که : « در نکته مهمی که در آخر به آن باید اشاره نمود ، بحث این است که اگر غیر بهاییان به همین روش تبلیغ غیر مستقیم با کودکان و نوجوانان بهایی کلاس و برنامه بگذراند و بعد در مسیر تبلیغ مستقیم اصول اعتقادی آنها را زیر سوال ببرند ، آیا بهاییان اولین معترضان سرسخت این برنامه ها نخواهند شد؟ آیا طرف مقابل خود را به فریب و ریا و دورویی و پنهان کاری و ....متهم نمی کنند ؟ آیا ..... » در این خصوص استناد به حکم صادره برای 51 نفر از متهمین این پرونده مبنی بر شرکت اجباری در کلاسهای تبلیغات اسلامی به مدت سه سال – که تا کنون 19 ماه از آن سپری شده – کفایت می کند که نمونه ای واقعی و ملموس از اِعمال اقدامات تبلیغی بر روی جوانان بهائی ، مضاف بر اهانت به مقدسات و اصول اعتقادات آنان می باشد.

همه ی آنچه که تا کنون در این نوشتار و مقالات مشابه بیان گردیده به روشنی توسط گزارش مشاور حقوقی امام جمعه و نماینده ی ولی فقیه در شیراز (جناب آقای ولی رستمی) مهر تأیید خورده که مطابق با آن – که در واقع استعلامی با سوگند به قرآن از ساکنین و معتمدین یکی از محله هایی که فعالیت های این گروه در آن برگزار می شده، بوده است – هیچ گونه فعالیت تبلیغی توسط متهمین پرونده صورت نگرفته و خدمات اجتماعی آنان نیز برای کودکان و نوجوانان بسیار مثمر ثمر و مفید بوده است. آیا اظهارات کلیه ی افراد گروه ، اقرار اعضای مسلمان گروه و سوگند معتمدین محل و والدین کودکان مبنی بر عدم وابستگی محتوای آموزشها به اعتقادات بهائی ، برای اجتماعی و غیر مذهبی دانستن این فعالیت ها کفایت نمی کند؟ آیا همه ی این افراد دچار اشتباه بوده و حقیقت ماجرا را پس از گذشت قریب به 5 سال از آغاز فعالیت درک نکرده اند؟!

در پایان اشاره به این نکته ضروری می نماید که هر فرد بشر صرف نظر از اعتقاد قلبی و صرفا ً به حکم انسانیت خویش، کمک به رشد و پرورش استعدادهای فردی و اجتماعی کودکان و نوجوانان را رسالت والای انسانی خود می پندارد ؛ امری انکار ناپذیر است و بهائیان نیز به عنوان عضوی از جامعه ی بشری از این قاعده مستثنی نیستند. بدیهی ست چنین آرمانی که جنبه ای اجتماعی و انسانی داشته کاملا ً متفاوت با مقوله ی تبلیغ که اساسا ً با اعتقادات مذهبی و باورهای دینی سر و کار دارد ، می باشد. لذا محروم نمودن گروهی از فرزندان این آب و خاک از متحقق ساختن چنین آرمانهای متعالی و مقدّسی به صرف عقیده شان ، نمی تواند امری انسانی و منصفانه باشد.

" نوشته شده توسط آذین شکیبایی "

اینجانب نوید خانجانی از زندانیان شیراز حمایت کرده و این حکم ناعادلانه از سوی مراجع جمهوری اسلامی ایران را برای جوانان بهایی شیراز محکوم می کنم . و خواستار آزادی بی قید و شرط و هر چه سریع تر رها ثابت ، هاله روحی و ساسان تقوا هستم .

2010-02-04T19:54:00.000-08:00